Páxinas

sábado, 17 de novembro de 2018


(Por enésima vez, pero esta é a definitiva)

3 comentarios:

Anónimo dixo...

Cando non hai máis simplemente
marchamos sen necesidade de dicir nada. A necesidade de marcarmos unha fin, para que? Para nin sequera permitirnos a nós mesmos a tentación de volver?
Saúdos Sr. Ksplan

La queue bleue dixo...

Estou dacordo co que di o comentário anterior. Bonitas palavras sobre a tentaçao, Anónimo.

De todos os jeitos, boa(s) viagem(s) (e/ou estadia) onde quer que seja, Sr. Kaplan. E obrigado pelo lido nestes anos todos.

Anónimo dixo...

Imos ver, deixalo agora, xusto agora, cando os blogs volven a coller valor, co logradiños que quedaban eses posts cheos de arte, esas descricións de instantes fuxidíos, esas viaxes, esas fotos, esas camas dos hoteis, esa señorita Kaplan que xa será unha moza...
E Polis, que ha ser de Polis?
E como habemos saber agora dos vaivéns da vida lucense?
E o río, vainos privar dos seus paseos?
E como saberemos agora se xa pasou a rouquén deste curso ou aínda está por chegar?
Se mire como se mire, non ten mágoa por nós? Nin un chisquiño dela?
Síntome Augusto Pérez.
Non pensou no ben que estaría un proxecto do estabilidade para o blog, así, eu que sei, cun ritmo de publicación regular e todos aquí, facendo piña, agardando con ansias lectoras a seguinte entrega. Non me diga que non sería bonito. Ten que se facer cargo da nosa orfandade, en plena vaga de frío, nós aquí, sós, sen a súa foto da friaxe.