xoves, 29 de agosto de 2013

Oito meses de libros

Eis a listaxe dos libros destes oito meses.
Ao facela, reparo en que o número de autoras é case igual ao de autores; ningunha discriminación positiva: ou me gustan os seus libros ou non, e tanto Larsson (Asa) como Giménez Bartlett están aí por dereito propio (e, novela a novela, levo lido xa as series completas), así como os libros de Sjöwall e Wahlöö, aínda que o último que se publicou deles (Los terroristas) bateu coa miña paciencia e pouco faltou para o naufraxio. 
Algo así sucedeu con García Márquez, e ben que o lamentei: se a primeira vez que o lin, con 16 anos, me fascinou de tal forma que non podía deixalo e por pouco non me quedou o Grego para Setembro, agora pareceume que aos cen anos de soidade ben lles sobraban cincuenta. 
Camilleri leva a palma (como non, se voltarmos a el e ao seu comisario Montalbano é como voltarmos á casa), e María Dueñas cae desde as razoables alturas de Misión Olvido ao abismo tedioso do seu Tiempo entre costuras, ese folletín sen complexos que inexplicablemente tantos e tantas defenden a morte, sen que (gárdenme o segredo) a satisfacción do xa mo parecía a min me compense o tempo investido na modista. 

1. La berlina de Prim, de Ian Gibson.
2. El asesino de policías, de Maj Sjöwal e Per Wahlöö.
3. La marca del meridiano, de Lorenzo Silva.
4. Misión Olvido, de María Dueñas.
5. Donde se alzan los tronos, de Ángeles Caso.
6. La soledad de los números primos, de Paolo Giordano.
7. Nadie quiere saber, de Alicia Giménez Bartlett.
8. Cien años de soledad, de Gabriel García Márquez.
9. V de venganza, de Sue Grafton.
10. Noticias de la noche, de Petros Márkaris.
11. Mejor Manolo, de Elvira Lindo.
12. Los terroristas, de Maj Sjöwall e Per Wahlöö.
13. Sacrificio a Mólek, de Asa Larsson.
14. La búsqueda del tesoro, de Andrea Camilleri.
15. La palabra se hizo carne, de Donna Leon.
16. Un mes con Montalbano, de Andrea Camilleri.
17. Crímenes, de Ferdinand von Schirach.
18. El tiempo entre costuras, de María Dueñas.
19. La danza de la gaviota, de Andrea Camilleri.
20. Memento mori, de César Pérez Gellida.
21. Pregúntale al polvo, de John Fante.

mércores, 21 de agosto de 2013

Recapitulación


Seis meses tampouco son para tanto. 
Para me xustificar podería como outras veces alegar secuestro, doenza invalidante, fallos no sistema, perda do contrasinal, comportamento hostil por parte do gran irmán, amnesia, que sei eu, ou simplemente dicir que un dia calquera deixei de entrar aquí como aquel que foi comprar tabaco e non voltou até vinte anos despois porque cada vez lle era máis difícil explicar unha ausencia duns poucos días.
Necesitei distanciarme un pouco dos blogues para entender que despois de tantos anos todo isto non era unha carga senón un costume, como comer ou ducharse, e para que cada vez que se me ocorría fuxir cara adiante abrindo novos blogues neste ou noutro lugar, ou creando estériles contas aquí e acolá, a evidencia do absurdo me mordese nos dedos e me remordese a conciencia.
Seis meses é o que necesitou a señorita Kaplan para pasar de xurar que nunca tería un móbil a consideralo o obxecto máis precioso deste mundo; a min cumpríronme menos para comprender que se mal se me daban as matemáticas de neno, agora tampouco se me dan ben as profesoras de matemáticas. Haddock e a muller non o tiveron tan claro, e a unha época maravillosa sucedeu o caos e houbo separación e reconciliación e agora paz e despois vaia Deus saber que máis. Polis está en dique seco, cun brazo ao colo, varias costelas rotas, algún dente menos e a firme convicción de que, aínda con dúas copas máis, cun coche mellor e máis caro non lle tería pasado nada. Varrín da miña vida algúns elementos tóxicos, e a toxicidade afable do tabaco voltou a ela con moita máis frecuencia que nas longas sobremesas con Tere Holmes. Saqueei foto a foto dúas cidades, e entre novelas e pelis, zarzuelas e gregorianos, fun definitivamente a máis enterros que bodas, sen que por iso ver rapar as barbas dos meus viciños me faga pór as miñas a mollo, por moito que me avellenten, din algúns, ao estaren xa case totalmente brancas.
Polo demais, abdicaron reis e coroáronse príncipes, un papa sucedeu a outro papa, e aquí, escándalo a escámdalo, parece que nos vamos acostumando á pestilencia da cloaca mentres uns e outros se rin da nosa intelixencia, tenden cortinas de fume, roen nos nosos dereitos, acaban co patrimonio de todos e até se ofenden cando lles pedimos a demisión.  

martes, 20 de agosto de 2013

Belicosidades


Non se vos pode deixar sós: Voume uns días ao Porto e ao voltar atópovos case en guerra coa Gran Bretaña por un pedrolo sen importancia.