segunda-feira, 27 de fevereiro de 2012

Fin

Disque hai un tempo para cada cousa, e que afinal todas as cousas acaban.
É así como a volta a Ithaca en 1.150 posts ve con este o seu final, seguramente definitivo e sen máis reincidencias.
Despois de máis de sete anos, até Kaplan sospeita que a naturalidade con que se narraban as insignificancias e neuras do día a día empezara a tinxirse de rutina, que as palabras espesaban, e que hai vida máis aló do blogomillo no que outrora foramos pioneiros ou case.
Aos amigos e amigas que asomaron a este tobo tantas veces e deixaron testemuño de afecto en miles de comentarios, ás autoras e autores dos blogs tan queridos e visitados por min como quen entra en casa de familia, a todos grazas e unha canción como despedida.
Até máis ver.

18 comentários:

mariajesusparadela disse...

Pois sinto moito que marche, pero é decisión súa e é suficiente.
Apertas, señor Kaplan.

La queue bleue disse...

:-(

La queue bleue disse...

:-(((

(Desculpa os macaquinhos e a insubstancialidade. É que me deixas sem palavras... De verdade, que tristeza, nom sei o que dizer. A vida está aí fora, claro, e que seja maravilhosa! Mas agora aqui nós estamos um pouco mais orfos).

zeltia disse...

por suposto que hai vida máis alá do blogomillo, e aínda despois de nós haberá vida. (esa será a única que xa non poderemos compartir)
mentres tanto aquí estamos vivindo de todos os xeitos que podemos ou que queremos.

eu pronto levarei 6 anos de blogueira e se un dia boto o peche, sei que será para escribir noutro sitio.
Porque, como dí clarice Lispector "escribir es una maldición que salva. Un vicio penoso del cual es imposible liberarse. Y es una salvación porque salva el día que se vive y que nunca se entiende a menos que se escriba"
Pode que a vostede tamén lle pase e un dia, pronto se atope garabateando libretas.

Foi un pracer atopalo pola rede, e igual algún día o atopo cantando nun coro!

;-)

Raposo disse...

Grazas a ti por facer de Ithaca un bo porto abrigado no que repousar de cando en vez.
E non che digo adiós senon ata logo, porque quen sabe...

mfc disse...

Ohhh... recebe um forte abraço.
A gente continua por aqui... e gostamos de te ver.

Xan disse...

Volverá señor Kaplan, sempre se reincide. Como dí Zeltia "Escribir é unha maldición que salva. Un vicio penoso do cal é imposible liberarse". Volverá anque sexa para escribir para si mesmo.
Foi unha satisfacción leelo.
Apertas

Peke disse...

Que conste que o cheiraba, pero non por iso me sinto mellor. Espero seguir tendo de cando en vez noticias súas. Moita sorte.

pinguim disse...

Não posso deixar de estar triste.
Sou um apaixonado pela blogosfera e nos blogs que escolho para seguir, como foi o caso do teu, começo a construir uma amizade virtual com os seus autores.
Daí a tristeza...
Mas a decisão é tua e respeito-a.
Se um dia voltares, diz qualquer coisa; eu estou sempre por aqui, à tua disposição lá no meu cantinho.
Felicidade e um abraço apertado.

Chousa da Alcandra disse...

Caemos como moscas, Kaplan.
Todo un pracer coincidir neste anaco de camiño.

Apertas dende Antas

xenevra disse...

Espero que haxa re-reincidencia. Gostaba dos seus blogues, da súa maneira de contar o anecdotico, o cotián, o noso... Que a viaxe a Itaca sexa o regreso á patria amada!!

Aldabra disse...

pois a verdade é que o sinto, de corazón pero tamén o comprendo.

penso como Zeltia -que sabía é esta muller- que aínda que non volte, encontrarase calquera día escibindo nunha servilleta de calquer bar.

que sexa moi feliz, tamén moita felicidade para a señorita kaplan -que sorte tén de ter un pai como vostede-.

biquiños,

susana moo disse...

ohhh, pois qué lástima, home, poderías vir e marchar, entrar e sair...
Encantadísima de terche lido.
Mil apertas.
(se tes mono de escribir e abres outro sitio avisa eh!)

Concha L. F. disse...

Non che sei. Pero non me gusta isto das despedidas. Claro que, todo ten un principio e un fin, pero visto así, tan de cerca...
Quería dicir que te botarei en falta. E que me atopei a gusto vindo por aquí...

En fin, sempre haberá outras canles para atoparse, que a vida dá moitas voltiñas. Ás veces de máis.

Foi un pracer e un privilexio.

Saúde e sorte.

shichimi disse...

vaya por diós! apenas me ha dado tiempo a empezar a leerle y ya desaparece, en fin...
un abrazo.

paideleo disse...

Vaia, home !. A min xa me cheiraba a can pero pensaba que era unha das avarías informáticas que de cando en vez ocorren.
Dáme verdadeira mágoa ( e non acostumo a dicir verdadeira mágoa ) que deixes isto... pero es maiorciño e xa sabes o que fas.
Se volves, que creo máis que posible, deixa recado que non sempre se atopa un blogueiro ameno e que trata de vostede a xente case coetánea ( só me levas un ano ).
E que saibas que cada vez que faga un meme lembrarei a aquel blogueiro curiosísimo pola rareza de que lle encantaban os memes que é Kaplan.
Un saúdo para ti, para a señorita Kaplan, as tías e demáis personaxes do teu mundo real.
Se me miras polas murallas ou o Mouse Park ( nunca se sabe ) saúda.

zeltia disse...

Mira que cousas lindas che di Paideleo, eu súmome.
como vou saber eu agora o que pasa coas tías...
e quen me vai mandar memes que merezan a pena...

espero que, cando lle pase a novedade que sexa, volva.

;-)

Maribel-bel disse...

Só manifestar que si algún día queres contar aquelo que é necesario ser berrado chames as nosas portas e sen presentacións nos alegres cos teus pensamentos. Moitos saúdos e bicos.