venres 09 decembro 2011

Carta


Querido Teddy:
Chegáronme as fotos que me mandaches, e chegaron ben. A única obxección son eu, que nalgunhas (case todas) parezo subnormal, principalmente esa en que estou sentado xunto á estraña máquina (que demos era, unha debulladora, un muíño, que?)  á porta daquela casa de Burón, pero enfín, haberá que asumir que é defecto do modelo. As miñas aínda non as descarguei, e seguen na cámara; cando as baixe (teño que facer un post xa!) mándoche as que non coincidan coas que tiraches ti.
Tamén me chegou a túa postal de Chaves, tan cariñosa e saudosa: non imaxinas canto agradezo eses detalles teus, eu, que son tan túzaro para estas cousas.
Repartín a lotaría. Por se non nos vemos antes e non che podo dar o recibo, anúncioche que xogas cinco eurazos ao número xx.xxx, que non é o que xogamos no Instituto, así que tes máis posibilidades de morder algo, porque nunca nunca nunca nos tocou nada (nin reintegro nin pedrea nin can que nos ladrase). É algo lexendario e xa hai un equipo da tele que está preparando un programa sobre o asunto, coa Milá á frente.
Sobre o coro: mañá espero ir comprar uns pantalóns de tergal (?) negros para o uniforme; a chaqueta póñena eles e a pajarita regálama un dos baixos, que é pequeniño e di que lle sobra esta porque é demasiado grande para a súa talla e parece que lle vai saír voando (textual); a encargada do vestiario alarmouse toda cando lle preguntei se valía que levase un pantalón negro e novo pero vaqueiro (total, como me tapan as sopranos), e dixo que de ningún modo; agora o alarmado son eu, porque a última vez que puxen un deses pantalóns de tea (non sei nin como chamalo, vese que me falta clase) foi o remoto día que casei.
Por outra parte, agradezo non ter que levar uns pantalóns onde antes habitou un señor descoñecido, vivo ou morto; debe ser que, como só teño unha irmá, me falta o costume de herdar a roupa doutros.
O xoves cantamos naquela igrexa que che dixen: saíu estupendamente e, aínda que sigo encantado con estes mesteres cantores, resulta cada vez máis evidente que a miña voz non é de tenor senón de baixo porque non dou chegado ás alturas dos tenores; tanto é así que o que tiña ao lado se deu de conta e o comentou despois, cando todos tomábamos unhas tazas, así que a semana próxima parece que o director me vai facer outra proba para ver se me cambian de corda. Mentres, síntome coma o pitiño á espera do sexador que o defina. 

Polo demais, todo ben, coa mesa ateigada de exames por corrixir e unhas ganas tolas de vacacións.

Recibe un bico cariñoso, etc.

9 comentarios:

mariajesusparadela dixo...

ai, avaliación, avaliación, cánto nos amargas...

Peke dixo...

Ai si, avaliacións, que pouco vos boto de menos!

mfc dixo...

Fizeste bem em lembrar... também tenho que comprar a Lotaria do Natal!

paideleo dixo...

Pois eu tampouco sei para que serve o aparello da foto e poría eu cara de tonto se saíse mirándoo.
Sorte coa lotaría e co pantalón de vestir e cantar.

Concha L. F. dixo...

Iso é o malo dos uniformes: se non vas coma o resto, dás o cante.

Que siga cantando ben, tanto ten, de tenor ou de baixo. O caso é cantar!

Chousa da Alcandra dixo...

Pois confiemos en que o "sexado" resulte atinado, que senón...
(O aparello da foto, como xa ben sabes, é unha debulladora de millo. Xa lle dei eu ó veo desa máquina infernal que arrinca os grans dos carolos, pero tamén os pulmóns de quen a acciona!!)

pinguim dixo...

Porque razão pensamos que ficamos sempre mal nas fotografias?

Aldabra dixo...

¡¡como me gustan as cartas!!

e nesta vexe que ahi moita amizade e complicidad de por medio.

que disfrute con Teddy moito tempo e ogallá lles toque a lotería... aínda que non debería decir esto porque eu tamén xogo pero como xa dou por feito que tamén eso de: nin can que ladre...

biquiños,

zeltia dixo...

que bo anaco de tempo perdido tentando adiviñar que raio de máquina era esa... e tiñamos a Chousa que seica o utilizou e todo!...

(e onde estaba eu que non me enterei que agora andaba a cantar nun coro e non se sabe se é tenor ou baixo? :-(
e pode que xa me enterara e o teña esquecido, totalmente borrado da miña mente?
quedo preocupada!

pois a nosa Concha tamén canta nun coro, non andarán vostedes no mesmo!