luns, 31 de outubro de 2011

Todos os Santos


Como cada ano, estes días toca visitar os defuntiños.
Coa mesma antelación de todos os anos para evitar aglomeracións e atoramentos automobilísticos nas proximidades da necrópole, alá nos fomos onte, mirando ao ceo por se chovía, e cargados de ramos de flores brancas e amarelas para ilos distribuíndo polos cinco panteóns que gardan cinzas familiares. 
O procedemento sempre é o mesmo, ano tras ano: para as tumbas dos avós van os dous ramos máis grandes, que a miña mai coloca minuciosamente despois de limpar flores vellas e lixos que o vento esparexeu sobre a lousa, e antes de debullar unhas cantas oracións que meu pai e eu nunca lle acompañamos: o rasrás dalguén que esfrega noutras lápidas parece que lle desgasta a voz que reza e despois, antes de marcharmos, encomenda e explica cousas aos avós como se estivesen vivos, algo que eu nunca comprendín.
Seguimos co reparto polas outras sepulturas: agora os ramos son máis pequenos e a oración é máis rápida, sen encomendas; a fin de contas son cuñados e non hai vínculos de sangue, e iso para miña mai é definitivo.
Cando voltamos para o coche, só restaba o feixiño de crisantemos atado ecoloxicamente cunha rama que ela reservou para lembrar o tío H. no mesmo lugar do río en que hai mes e medio lle esparexemos as cinzas; antes de acender o motor aínda tratei de disuadila pero non houbo argumentos que valesen: nin que a corrente xa dispersou as cinzas nin que botar flores no río é antiecolóxico, así que me conformei con lembrarlle que non é ningunha Catwoman para empoleirarse no caneiro e facerlle prometer que se limitaría a botar as flores, elegantemente, desde arriba.
En realidade non ía ser necesario porque, como vimos en canto chegamos á ribeira, as choivas da última semana subiran aceptablemente o nivel das augas, e xa corrían alegremente sobre o caneiro e cubrían as rochas, os toros das árbores da ribeira e as represas que daquela asomaban, impudicamente, á vista de todos.
O ramiño de crisantemos brancos e amarelos flotou varios segundos e, antes de que a miña mai acabase as oracións, xirou arredor de si bruscamente para desaparecer río abaixo, levado pola corrente.

6 comentarios:

mfc dixo...

São tradições que aqui também não se perdem!
Abraços!

Chousa da Alcandra dixo...

Din que non é malo lembrarse dos nosos mortos, para ser máis respectuosos (e cecais cariñosos) cos vivos.
Se é así...haberá que seguir mantendo as tradicións.
(Nas vilas non temos tanto problema de overbooking nos aparcadoiros da necrópole, así que faremos o ritual no día de todos os Patos)

Saúde

zeltia dixo...

relata vostede os feitos cunhas imaxes moi cinematográficas; sobre todo o ramo no río.

eu fun hoxe deixar unhas flores na tumba de miña nai, na de meu pai. unhas máis grandes que as outras, na medida do meu cariño. As nais sómoslle así: unha vergonza para todos os fillos
:-)

Peke dixo...

Creo que nunca seguín ese ritual. Só gardo unha imaxe remotísima de min nun cemiterio ese día; era moi pequena e ía cos papás. Non volvín.

Concha L. F. dixo...

Cando era pequena ía coa madriña e coa mamá colocar os ramos de crisantemos. Agora a madriña vai coa miña curmá. Eu vou soa. E non coloco ramos, senón uns centros que a mamá prepara con agarimo para o marido e para o fillo. Ela xa non está para esta leria de limpar sepulturas.
Co tempo tocarame a min todo. Supoño. Quen sabe o que farei deica alá...

Anónimo dixo...

Non hai quen as desmonte da burra. Coa miña nai ocorre todos os anos o mesmo. Da igual o que lle diga. Para non discutir xa evito falar do tema.

Decirche sobre o frío: A semana pasada voltamos de Lanzarote [a ver si me vou poñendo ó día e vos conto algo] e saímos do aeroporto con 24º, e cando chegamos a Santiago o termómetro do coche marcaba 12º.

¡Que falta nos facía un pouquiño mais de sol!

biquiños,
Aldabra