luns, 28 de febreiro de 2011

Cunqueiro

A xulgar polos post que lle levo dedicado (e os que non), non cabe dúbida de que o Inverno de hai  trinta anos foi demoledor.
Desta volta, o que lembramos é que mañá se cumpren tres décadas desde que ficaron orfos Sinbad, Merlín, o Sochantre, o incerto don Hamlet e toda a lexión de feirantes, menciñeiros e buscadores de tesouros que vai de Felipe de Amancia a Hermelina da Ponte, pois hai tres décadas, meus señores, morreu o pai noso da fantasía: Cunqueiro, contador de historias e poeta, que lembramos cun dos máis fermosos e melancólicos poemas de Herba aquí ou acolá, o que ten por título Aquela que pousa o fuso e maila roca.   


Volveuse cara a min e dixo: Teu é o tempo,
estrea días, tesouros busca, voa! A nave
miña vaite agardar.
E fun polo mndo adiante. Quen quere rosas,
ouro, pan trigo, mocidade, raiolas de sol?
           A nave estaba agardando na ribeira,
           de seguro. E a vella pousara na area
           o fuso e maila roca.
Tras o verán e o estío, o outono chegou.
A carón da nave voaban follas secas. A vella
díxome: Xa se me cansaban as mans de non fiar.
Eu dera todo agás unha rosa que soubera
meter en min, no peito de meu, no corazón.
Quixen mercar máis tempo. Isto é a vida?
dixen amosando a derradeira rosa.
          Na soidade do mundo, só
          un vaso ficaba: a caveira da vella tecedora,
         que, agora aprendín, tecía cinza.
Díxenme adeus a min mesmo, e na nave
entrei. Requiem aeterna!... Chameilles irmás
ás areas e as cunchas baldeiras e rotas do areal.
Isto é a vida? Isto é un ano, un século, unha idade.

1 comentario:

Jorge V. dixo...

Grazas por adicarlle tantas entradas.. Sempre quero ler este poema nun momento baixo recurro a o seu blog :D