Páxinas

martes, 30 de xuño de 2009

Diáspora

May vai pasar medio Xullo acompañando a súa amiga Pía en non sei que cursiño de astronomía; percorrerán despois o Languedoc e a Cerdanya, e acabará o resto das vacacións na casa de súa mai, viúva hai pouco.
Haddock propoñíame Andalucía, unhas vacacións familiares con el, a súa noiva, a súa filla e a miña filla, pero algo coma o instinto dos raposos vellos fíxome dicirlle a Haddock, amablemente, que non, horrorizado perante a certeza de pasar as vacacións convertido en canguro.
A idea de viaxar por Asia, con Polis e Encantador facendo permanentemente o número de Hernández e Fernández por Bombai e Bangkok, fíxome perder o sono un par de noites, as anteriores a dicirlle a Polis, amablemente, que non.
Partindo de que estes últimos catro anos sen vacacións foran socialmente demoledores deixei os sondeos para demoscopia e, como contei aquí, unha boa tarde volvín para a casa cun Mp3, unha tarxeta de memoria e un billete de avión para unha fuga en solitario.
Así estaban as cousas cando Teddy entrou en escena. Efectivamente, é certo que me tiña dito que lle gustaría que fixésemos unha viaxe, con Deni ou sen Deni, con praia ou sen praia, e tamén o é que sempre pensei que, se dous ás veces son multitude para tres aínda non se inventou a palabra, así que lle dixen que si, que un Vrao destes, e desentendinme tanto que até lle contei nun email cheo de lamentos de fin de curso que comprara un billete de avión e que me ía, só, por aí.
Varias chamadas perdidas e varias mensaxes de móbil despois, Teddy telefona e pon por diante que Deni non virá porque non ten vacacións, e que por contra el pode librar así e así e cambiar con este a quenda para librar tal día, e aínda que me perdo nos seus cálculos e estupidamente digo que igual non hai billetes, a el non lle valen argumentos: Teddy está tan decidido a vir que faría falta un cataclismo para impedirllo.
Ou unha mentira enorme que non estou disposto a argallar porque en realidade estou contento de non ir só, pero, e sobretodo, de que veña Teddy comigo.

sábado, 27 de xuño de 2009

Torre de Hércules


Parabéns a todos: se antes foi a nosa muralla, agora é o noso faro o que deixa de ser noso para ser de toda a humanidade.

venres, 26 de xuño de 2009

Ídolos


Hoxe soubemos que Michael Jackson, o negro que tiña a cara branca, morreu na súa mansión en circunstancias aínda pouco claras; os xornais, as televisións, as radios, os blogues e até os meus colegas do instituto, informaban esta mañá amplamente do deceso.
Moito máis discretamente, case con desgana, só algún xornal informaba ademais da morte de Farrath Fawcett-Major, o máis loiro, infatigable e deslumbrante anxo de que dispuxo Charlie, e tamén o único que, nun poster de Lecturas ou de Semana, desde unha das catro esquiniñas da miña cama (des)velaba a miña puberdade e gardaba a miña alma (ou ma condenaba, segundo como se mire).
Os ídolos caen, antes ou despois, engulidos polo tempo: se nos conmovemos coa súa desaparición é porque con eles se vai tamén unha parte de nós mesmos; talvez con eles morremos nós tamén un pouco.
Descansen en paz. Os dous.

mércores, 24 de xuño de 2009

Peticións

Meus pais van en Lourdes.
Como as outras, desta tamén nos preguntan que pedimos á Virxe e aproveitamos a ocasión para pedir a miña irmá cobrar unhas facturas pendentes, a miña sobriña que lle medren dunha vez as tetas, a señorita Kaplan, entusiasmada co agasallo dun Barbie macho, completar a familia, pero non me atende: prefire unha Barbie embarazada antes do que unha Barbie divorciada coma a do chiste, que traia de serie a casa de Ken, o coche de Ken, a moto de Ken; para cando eu pido un coche novo e o bote da primitiva a miña pobre mai está xa dos nervios, di que non temos respecto e acaba ameazando con que vai pedir para nós o que a ela lle pareza que nos convén máis.
Non hai dúbida de que o fará; como cando pedíamos aos Reis Magos o madelman, o coche de bombeiros con luces e serea, o cinexín ou a colección completa do Capitán Trueno, e o que deixaban eran sobre todo xerseis, pixamas e roupa interior.
(Aqueles slips e, o peor do peor, aquelas camisetas de tirantes con furadiños, arghhh!)

luns, 22 de xuño de 2009

Nove anos


Unha noite coma esta de hai exactamente nove anos, un bichiño diminuto que tiña tanta présa por coñecer o mundo que se presentou un mes antes do previsto, con pouco peso e sen forzas nin para chorar, situouse exactamente no centro da miña vida.
Desde aquela xiro á volta da súa luz, orbito concentricamente na súa risa, gravito na súa alegría, e até me eclipso cando se enferma ou está triste, coma un satélite venturoso e ufano.
E cada ano pido para ela o mesmo desexo: que viva moitos anos moi felices.

mércores, 17 de xuño de 2009

Millennium 3

Polis coñece un tipo que está casado coa irmá dunha muller que ten un bar no centro onde serve cafés e bocatas un inmigrante sudamericano que ten un irmán que é amigo dun fulano que pinta casas, e que non importaría nesta estúpida cadea se non fose porque está casado cunha tal Carme, ou Menchu, que traballa nunha perruquería onde tamén traballa a cuñada dun libreiro que lle conseguiu a Polis un exemplar do terceiro libro da triloxía de Larsson dous días antes de que se poña á venda.
Ao mellor entendín mal porque estaba sumando notas, e pode que en realidade Menchu sexa unha inmigrante que é cuñada dunha muller que pinta casas, ou que serve sudamericanos e cafés nunha libraría; dá o mesmo: molestar medio censo por ser o primeiro en ter o libro que todo o mundo comprará desde mañá é unha das más grandes frikeces que lle coñecín a Polis (e coñecinlle moitas).
E tamén a demostración de que esa teoría de que, no mundo da globalización, todos estamos a seis pasos de calquera outra persoa viva, é clamorosamente falsa.

martes, 16 de xuño de 2009

Gastos

Hoxe, patrioticamente, inxectei liquidez na economía do país; xa anunciei que era cuestión de tempo meterlle o dente á devolución do IRPF, así que ao serán voltei para o tobo cun billete de avión, un mp3 bastante molón, unha tarxeta de memoria para a cámara, un par de camisas de verán, unha caixa de paracetamol 1 gramo, e un sorriso de les a les que non deron apagado os dous quilos de exames que aínda fermentan sobre a mesa.
Ademais, aprendín unha cousa: se cargo na tarxeta por riba dos 600 eurazos, a miña conta emite un S.O.S. inmediato en forma de mensaxe de móbil.
Isto, en case dous anos, é a primeira vez que sucede.

domingo, 14 de xuño de 2009

Robinson's bird house



Outro robinson (este con máis pluma) voltando á casa tras unha dura xornada; o inimigo público aviar nº 1 do telexornal e o cuco do reloxio non teñen prezo.

sábado, 13 de xuño de 2009

Exames


É un feito cientificamente demostrado que os exames se reproducen sobre as mesas dos docentes en determinadas circustancias.
No meu caso non as hai mellores: coa repentina suba das temperaturas, co sol que os agarima unha vez que a néboa levanta pola mañá, coa sensación de que está todo o peixe vendido e as vacacións xa se tocan coa punta dos dedos, o monte de exames non só non desce senón que inexplicablemente aumenta, coma as tentacións e os malos pensamentos e os desexos impuros.
Renego de min, que nunca aprenderei a poñer exames curtos e rápidos de corrixir, sota, cabalo, rei, e vía. Paso o boli, vermello, sobre os folios como un arado por un campo en barbeito e fantaseo con aquela lenda dos profesores que guindan cos exames a un corredor e dan a nota máis alta ao que máis lonxe chega; podería dicir que os perdín, que mos roubaron do coche cos cedés de Ana Kiro e uns klínex, que alguén mos levou da barra do bar cando almorzaba, que fixen limpeza e os tirei por despiste; podería poñerme enfermo, sufrir un accidente, unha apoplexía, unha insolación, a gripe... para que os corrixa outro.
Prometo que me flaxelarei despois como castigo, pero polo de agora só podo coller outra vez o boli e seguir arando neste ermo.

sábado, 6 de xuño de 2009

Reflexión

 Así estou hoxe eu, debaténdome entre o deber e o desencanto: a Europa na que creo non ten nada que ver coa que vexo nos medios de comunicación, nos discursos dos políticos, nese parlamento etéreo e bizantino en que vexetan o seu retiro dourado dinosaurios e vellas glorias.
Que irei votar é seguro, porque está comigo a señorita Kaplan e non quero que unha cousa sexa predicar e outra dar trigo; pero se votarei en branco ou aos de sempre está aínda por decidir.
A miña xornada de reflexión aboia, pois, entre a apatía e a náusea.

mércores, 3 de xuño de 2009

Doutores e doentes


1. Ambece mándame unha mensaxe de móbil para anunciar que xa leu a tese, que xa é doutora. Sei que é en Pedagoxía, pero non me resisto, e na resposta cos parabéns dígolle que meu pai ten gripe, que lle receite algo.
Dez minutos despois, nun sms dime por onde me podo meter o móbil e pregunta que planos teño para este Verán.
Apago o móbil e non resposto.

2. Eu non o sabía daquela, pero efectivamente meu pai ten catarro e está dun humor pésimo; supoño que é normal despois de que todo o mundo lle preguntase se tiña a gripe porcina. A vantaxe de ser o último en meterme con el é que xa nin se molestou en respostarme; simplemente me ignorou, e seguiu xantando.

3. M., probablemente a mellor adquisición para o claustro este último curso, cumpriu a súa promesa e a semana pasada avisoume de que volvía a miña serie favorita viva. Agora eu non sei se contarlle o que miña irmá, que ten cadeas temáticas e leva varios capítulos de adianto, me contou a min hoxe.
En tempos, se non lle dabas propina ao acomodador, podía contarche que o asasino era o mordomo; agora, por moito menos, pode que che digan como morre unha doutora á que hai que matar porque ten un papel noutra serie.

luns, 1 de xuño de 2009

Visítame Polis

Onte veu polo tobo Polis, a deixarme sen provisións de patacas fritas e cervexa, a dicirme que teño que volver á dieta porque me estou a poñer coma un pote (como se un non tivese roupa que llo recorde cada día), e a ver no meu sofá e de patas na mesa a que, segundo el mesmo me di, é con moito a súa peli favorita: Sexo en Nova York, the movie. Non era a primeira vez que a vía, nin moito menos: foina ver ao cine dúas veces, con Encantador e sen Encantador; e desde que a comprou en dvd xa non a saca da máquina: así ve partes soltas, inconexas, e sempre descubre algo novo, di Polis mentres as catro mozas corren 5ª Avenida adiante do hard ao pen-drive. Logo entretense na inspección dos títulos e na louvanza da cantidade e calidade do almacenado na cova do tesouro; tamén el cre que ao paraíso lle resta pouco, o que, vindo dun avogado, é para ser tido en conta.
Había meses, practicamente desde Semana Santa, que non nos víamos; por iso eu non sabía do esmagador problema que afoga a Polis, unha vez que as dores que o atormentaban desapareceron como viñeran: B., a asistenta que herdou de súa mai e que hai catro décadas lle limpa a casa e lle pasa o ferro ás impecables camisas, a que lle limpaba os mocos e outras cousas de pequeno, a que lle segue a facer filloas de sangue cada matanza, cumpre 65 anos o mes que vén e non quere nin ouvir falar de retardar a xubilación. Naturalmente, meter a estas alturas unha estraña na casa, e escollela antes, e ensinarlle que debe facer e como, é algo que supera a Polis e lle pon os pelos de punta; a candidata ideal está na película, baixo a férula de Carrie, e el, sinalándoma co cigarro que vai acender, di que sería capaz de roubala sen remorsos: sabe facer as cousas da casa, programar e é estilosa e espelida sen excesos; a única chata que lle vemos é que non ten pinta ningunha de darse xeito coas filloas de sangue.
Seguimos ás catro por unha selva de divorcios, matrimonios, rupturas e reconciliacións, hai que darlle ao pause a cada pouco para que Polis se acorde de que ten a billa do bidé avariada e que se agora verás que riquiños os cadelos da Charlotte e que se agora mira que fai a Samantha co sushi; eu mírolle a Polis de esguello o escintilar de Nova York nas gafas, e, rezando para que non me rebente o final da peli, volvo darlle ao play. unha vez tras outra.
Cando deu marchado era xa moi tarde.