domingo, 30 de decembro de 2007

Agasallos

Volveu como cada Nadal alterno desde que me divorciei, e deixou ao pé da árvore maxicamente acesa o lote de agasallos con que este ano nos sorprendeu.
Digo ben: case ningún deles (salvo a Barbie-princesa-dos-animais, a película e o globo terráqueo) figuraba na carta que a nena lle escribira con detalle, mesmo pegando algunhas fotos recortadas de catálogos, segura de que un home con tantos anos e tantas cousas na cabeza estes días había de trabucarse.
Irredutible, a mesma tarde de Nadal, a nena volveu escribir unha carta igual de detallada e meticulosa, esta vez ás Súas Maxestades de Oriente, que como son tres e teñen máis persoal probablemente terán tamén máis tino.
Hoxe todos os agasallos do día de Nadal están calados e tristes, como desamparados; algúns mesmo se botan diante dos pés cando paso, querendo chamar a atención.
Teranse que ir acostumando a que a nena, como agora sucede, non sempre vive nesta casa.

sábado, 29 de decembro de 2007

Pedrea

A felicitación de Nadal que Ambece me envía tarda 14 días en atravesar a Península de Sur a Norte.
Por iso, até onte non puiden saber que me tocara a lotaría.
Se Boabdil chega a usar o mesmo medio para os seus envíos (mellor fora que os mandase ao fondo do mar, matarile), probablemente a Reconquista aínda non tería acabado.

luns, 24 de decembro de 2007

Nadal


Desde Ithaca, cos meus máis sinceros e profundos desexos de paz e harmonía, para todo o mundo

UN MOI FELIZ NADAL!

domingo, 23 de decembro de 2007

Multa

 Non sei se será unha nova estratexia de Tráfico se da propia Benemérita, esa amabilidade exacerbada contra os condutores multados para lles crear sentimentos de culpa contra os que nada vale.
A min tocoume sufrilos o outro día, camiño de Manderley coa nena atrás, cando nos parou a patrulla e un axente comezou a desculparse por nos teren dado o alto, que se por el fose non nos paraba, que o radar saltou, que tampouco era tanta a velocidade, e así seguiu a darme crema mentres rebusco na documentación para lle entregar o carné de conducir.
Cando regresa confirma o veredito: 200€ de multa e retirada de 3 puntos por circular a 121 km/h estando limitada a velocidade a 80, pero moito peor que a sanción foi que o axente tornase á empalagosidade das explicacións e as desculpas (el, a quen dá por supoñer que eu nunca faría loucuras levando comigo no coche esa nena á que mesmo fai tenros e cariñosos acenos pola xanela).

Logo, cando dei marchado, mentres vía a figura do axente reflectida no retrovisor, en vez de odialo acordándome de tópicos e antecesores no Corpo, funme sentindo tan mal como de neno cando me pillaban nunha mentira ou escondía a merenda ou traía malas notas para a casa.

luns, 17 de decembro de 2007

Frío


 Así se vía hoxe o mundo (esa parte del que chaman Mouse Park) con 4 graos baixo cero.

xoves, 13 de decembro de 2007

E la nave va...


Este blogue cumpre o primeiro trienio.
Cun lastro de 529 entradas e 2.971 comentarios, unha pasaxe exigua pero teimosamente fiel, un timoneiro máis ben desidioso e trapalleiro, tras unha travesía algo accidentada de Atenas a Ithaca (tres tobos, dúas hipotecas, dous ordenadores, máis de 20.000 cigarros), e un historial de abandonos, mudanzas, encerramentos por vacacións e lock-out diversos.
Eppur si muove...!

sábado, 8 de decembro de 2007

Mouse Park


Promedio comprobado: entre o portal da miña casa e o punto que marca o final dos meus paseos por Mouse Park (pasada a fervenza) hai exactamente un Cántico Espiritual completo, ou o que é o mesmo, 45 minutos e dous caramelos sen azúcar.

venres, 7 de decembro de 2007

De pós e pés

 Se o outro ten un primo físico que lle fai desconfiar do cambio climático, eu teño un cuñado castellano que me fai acreditar nel a pies justillos, como el mesmo diría.
Por riba do que se conta por aí da aparición de doenzas tropicais onde nunca antes se tiñan visto, dos osos que xa non hibernan, da supervivencia de mosquitos e moscas fóra de temporada, ou das plantas que botan flores cando non corresponde, o meu cuñado desvélanos durante o xantar unha evidencia indiscutible.
A estas alturas de Decembro aínda está a usar os pós desodorizantes para os pés, afirma, como se estivese nos tórridos días do pleno Agosto.

mércores, 5 de decembro de 2007

Breves

Tere Holmes, ociosa herdeira dunha implacable estirpe de sabuxos, deu novamente con esta blogue a semana pasada. Decididamente, íamos camiño de converternos nunha das parellas cómicas máis tediosas do blogomillo.
Sen embargo, o corre corre que te pillo acabou: esta vez será a última que me descobre, que fecho a blogue, que restrinxo ningún acceso, que mudo o enderezo, que lle conto unha milonga a ninguén para poder postar en paz.

xoves, 29 de novembro de 2007

Aceite

O profesor fai unha das súas extravagantes preguntas, a saber: quen nos pode dicir que tipos hai de aceite de oliva?Os alumnos míranse entre eles, até que por fin un responde: Koipe, Carbonell, Giralda...
O profesor, encaixando a sorpresa, indica que eses non son tipos de aceite de oliva senón marcas comerciais. A ver, repite teimosamente, pensade: tipos de aceite, clases de aceite de oliva...
Si, eu eu eu, levanta impaciente un dos alumnos a man: seino eu, profe, aceite de oliva e aceite de xirasol, profe...

venres, 23 de novembro de 2007

Meme das 8 cousas

A 38 días do ano novo parece que cómpre ir facendo balance para cebar a neura, e de camiño dar satisfacción aos que me ensarillaron no meme das oito cousas, as que máis marcaron este ano:
1. Casa: Está claro, instalarme aquí implica o final da etapa nómada e o inicio do sedentarismo; hai tempo que deixei de ser un depredador, polo que un destes días será mester que descubra aínda máis a agricultura e o comercio, eclosione o neolítico e dea comezo a nova civilización.
2. Distanciamento: Os que seguen esta blogue xa o terán notado, seguro. Varios nomes clásicos desapareceron dela máis ou menos bruscamente, dunha maneira similar a como os seus propietarios desapareceron da miña vida, da miña cama, e nalgún caso mesmo do meu móbil.
Nisto de vivir é importante aprender que un nunca se baña dúas veces no mesmo río de nomes, ese que pasa e sempre queda.
3. Viaxes: Este terá sido o menos viaxeiro ou viaxado, probablemente en décadas; non quero facer moito reconto por non acabar argallando unha escapada ás tolas ou algo peor, pero estou certo de que, coas excepcións da Comarca e Celanova, nunca estiven este ano a máis de cen quilómetros de Ithaca. Algo haberá que facer o próximo, está claro.
4. Tabaco: O que a ministra coa súa exigua lei non conseguiu parece que vai camiño de logralo a banca con esta hipoteca que me oprime, me comprime e me reprime; tras 12 días sen fumar teño 28'80€ máis no petiño, e tan pouca memoria de que algunha vez fumei, que até concibo esperanzas de que desta a cousa vaia adiante. Vaise vendo.
5. Lecturas: Sinto envexa cando escoito ou leo ne rede o que contan os grandes lectores que frecuento; eu, por contra, cada vez máis inconstante ou máis preguizoso ou máis repunante, arrumo libros na mesa de noite, no sofá do estudio, aquí ao lado do ordenador, libros que volven para a biblioteca cando vence o prazo ou que simplemente fermentan enchéndose de pó con só 10, 20 páxinas lidas. O último stop, a catástrofe da Moure.
6. Películas: Se consulto o caderniño de marras conto 83 vistas no que vai de ano, de Blade runner a Harry Potter, en cor e en branco e negro, en VHS ou DVD, compradas, prestadas ou alugadas, canónicas ou pirateadas, infantís ou para adultos, pero ningunha delas foi vista en cine (o certo é que xa non sei canto custa unha entrada).
7. Sexo: Baixou moito o número de parellas, que este ano ademais foron exclusivamente masculinas, pero subiu o de encontros, e en xeral a súa intensidade e interés. Se fago reconto (aquí non hai xa caderniño de marras), lembro só 4 varóns coñecidos biblicamente este ano, un deles Teddy, o primeiro do ranking, aquel que agora me enche a cabeciña moitos días e a cama moitas noites.
8. Natureza: Tal vez por Teddy, que coñece os nomes e os segredos de árbores e arbustos, e fala dos froitos e enxertos e árbores primixenias que me vai mostrando nas camiñadas pola súa montaña, vou reparando en que existe unha natureza real e viva, alén das fotos e as pinturas, do simple léxico vacío que ensinan os libros de texto, do mundo campesiño de fame e traballo do que fuxiron os meus avós hai máis de 80 anos, ao viren para a cidade.
Na madurez inicio, pois, a reconciliación coa natureza.

sábado, 10 de novembro de 2007

Tizona

E onte, tamén inesperadamente, o que me regalaron foi unha espada.

A estas alturas non me pasou aínda o que sexa que me deu onte á noite cando Polis e Encantador me fixeron entrega desta auténtica réplica da folla do Cid, un complemento que non debe faltar en ningunha casa hoxendía.
Ignoro que pasou polas mentes de sir Lancelot ou do rei Artur en tal trance, pero, ataviado cun mandil luxado de bechamel e mollo de tomate, a min fraqueáronme as pernas e a piques estiven de deixar caer as copas que levaba para a mesa redonda do comedor.
Como desboto baterme en duelo co meu cuñado, medindo o meu aceiro coa katana que el conseguíu cos puntos do restaurante chino, e como iso de Sangue, suor e pó, Kaplan cabalga non mola nada, tampouco se me ocorre que facer coa xenuína Tizona falsificada que polo de agora intima cos paraugas, no roupeiro.
Admítense, pois, suxestións.

luns, 5 de novembro de 2007

Aniversario

Si, a noticia é certa, por moito que tentei non pensar nin dicir nada nin facer nada diferente do que faría calquera fin de semana normal con nena.
Como se o silencio favorecese olvidos e erros de cómputo.
Pero non valeu de nada: a miña filla regaloume un postal cheo de flores e brillos e cores feito coas súas propias mans; miña irmá autoinvitouse a un xantar que tiven que improvisar nun par de días, mentres poñía pose de ofendido perante a idea de que pensasen que non ía haber faustos nin celebración; Teddy fai o propio cunha cea con presente e sexo, de momento sen data por problemas de axenda; idem con Polis (neste caso sen sexo, polo menos comigo).
O móbil, que permanecera apagado todo o día, pariu 14 mensaxes sucesivas de felicitación, algunhas mesmo con grave perigo para as miñas orellas, e unha máis de quen non sabe dos meus anos, que me anuncia que regresa.
O máis sorprendente, sen embargo, os parabéns de dúas blogueiras amigas.
A todos e todas, grazas por mo recordaren .

(Non fose ser que me esquecese).

xoves, 1 de novembro de 2007

Gananciais

Prometo non falar máis do divorcio de Haddock nin das súas secuelas, pero non podo resistirme a escribir aquí unha pequena historia de terror, aproveitando as datas.
Estábamos onte á noite cos cafés, tras a cea na casa de Polis, e a conversación esmorecía cando comentei que Haddock se está a divorciar; dicir algo así nunha cea con avogados foi como abrir a porta da xurisprudencia, e o eminente letrado amigo de Polis fixo memoria dalgúns casos chamativos.
O máis espeluznante, sen dúbida o da esposa que literalmente levou consigo a metade de todos os bens gananciais: non só do diñeiro do banco, da venda do piso ou a metade dos electrodomésticos e o mobiliario, senón tamén a metade das culleres, dos garfos, dos coitelos, dos pratos das vaixelas, e até os tomos impares da larousse comprada a prazos.

domingo, 28 de outubro de 2007

Galician beauty

Como lle sucedeu a Lester Burnham, un día o meu amigo Haddock decátase de que a muller coa que convive é tan predicible como unha película vista moitas veces.
Percibe tamén que o seu matrimonio se fora convertendo, non sabía desde cando nin como, nun guión ben aprendido, con metas que hai que conquistar porque si: un piso propio, un piso propio no centro, un apartamento para as vacacións; as aulas de violín e piano para a nena, comprarlle á nena o piano para que practique ou perpetre, matriculala en inglés e tenis, que ela odia; comprar un coche, un coche grande, un coche máis grande, que xa non comprarán.
Logo descubre que está a vivir a vida doutro, xunto a unha muller que en realidade hai moito que deixou de interesarlle; primeiro horrorízase; despois xa non.
As nenas xogan no cuarto da miña mentres Haddock me conta que os amigos xa non o chaman para os viños, que acabaron as partidas de rol; que o apartamento en que vive agora é un zulo, un piso de estudantes, pero que lle dá igual; que na cociña só limpou os armarios de arriba e como se hai leóns nos de abaixo; que vive como nos 70: sen teléfono, sen ordenador, sen lavapratos, sen dvd, sen garaxe e sen diñeiro, pero que volveu tomar conta da súa vida.
E que está contento.

sábado, 27 de outubro de 2007

Tía María

A visita pangalaica, tan minuciosamente programada con Teddy na súa cama, salta polos aires por un motivo que soa a típica escusa, a mentira mal argallada, e hai que adiala sine die.
A noticia de que morreu a tía máis que centenaria de meu pai, a vella matriarca que un día cedera a pasaxe da emigración americana para que o irmán máis novo se librase da guerra do Rif, sobresalta a familia e revírame de suroeste a noroeste a proa para levar ao enterro a meus pais e dúas tías que, apretadiños, van facendo memoria no coche.
Do que vou escoitando no camiño, tiro a conclusión de que o sobresalto familiar chega, non da morte da pobre tía María, senón do feito que aínda estivese viva.

mércores, 24 de outubro de 2007

Montaña

Visito a Teddy na lexendaria vila onde traballa.
O coche avanza moi lentamente montaña arriba, entre a néboa, engulindo sen elegancia todas as curvas que Teddy me describiu a véspera e outras mil máis; a néboa é tan densa que non vexo máis alá das luces dos que me adiantan. Repentinamente, nunha volta, a néboa racha e desaparece, e podo contemplar unha beleza agreste que até me emociona: ningunha presenza humana en centos de kilómetros arredor de vales, corgas, montes e fragas, como non sexa a propia estrada que vou pisando.
Cando chego, Teddy está a clasificar fotos no ordenador; é a primeira vez que o visito no seu tobo de montaña, unha casa de dous andares, con teitos baixos e paredes macizas, compacta, fría, con pouco encanto. Nótase ao percorrer os cuartos invadidos polo silencio e o aire fresco da mañá que o inquilino pára pouco nela; aínda máis, co seu proxecto de instalarse en Ithaca, Teddy dime que xa só ordena e limpa o indispensable.
Vemos as fotos das vacacións en Portugal, que el comenta aos poucos: hai praias enormes, furgonetas de refrescos, monumentos, casas modernistas, bater das ondas contra as rochas, arrastradas e milagrosas plantas sobre as dunas, vilas decimonónicas, monumentos, solpores, postiños de carapaus, eléctricos, monumentos, pero o cursor detense unha e outra vez nas mesmas fotos: Dani adormecido no coche, Dani sobre un penedo, Dani fumando, Dani a camiñar na praia nudista, Dani abrazado a unha estatua, Dani mexando nunha duna, Dani mirando un mapa, Dani.
Imos para o dormitorio e facemos a cama entre os dous; despímonos con rapidez e Teddy ten a xentileza de entrar el primeiro na cama para caldeala algo, o que lle agradezo, porque sinto tanto frío que mesmo se podería cortar un cristal cos meus mamilos. Aí obteño caricias e risos, as dúas cousas que vin buscar á súa montaña neste día de Outono, das que Teddy me fornece xenerosamente mentres os corpos se acoplan sen que o edredón esvare, e os dous nos prometemos infidelidade eterna.
Teremos que facer que dure.

martes, 23 de outubro de 2007

Xa

Teño tanto que actualizar esta blogue que non sei por onde empezar: nun caderno de todo, entre números de teléfono e números de diñeiro que gastei e números que non sei que son, fun tomando notas de cousas que agora me parecen sen interese ou que quedaron atrás porque o tren dos acontecementos as deixou na estación, entre a néboa dun Outono que por fin entrou, coas grises barbas pingando.
Verei que fago, aínda que para poder explicar o presente desde o pasado supoño que terei que postear unhas veces en diferido (non sería a primeira vez) e outras non, pero o que si podo asegurar é que nesta ocasión non se me pasou pola cabeza fechar Ithaca.
Aínda que a pobre xacese tantos días, abandonada como un corpo á intempérie.

xoves, 18 de outubro de 2007

Kerr

 
O inverno debe ser moi frío para os que non teñen cálidas lembranzas
(Terry McKay, An affair to remember)

mércores, 17 de outubro de 2007

Calmo

Luns chega unha mensaxe de despedida de Calmo, que marcha xa para Italia; é unha mensaxe colectiva e xeral para todos os amigos da súa lista telefónica, esa na que sigo desde hai dous Domingos e varias tórridas mensaxes nas dúas direccións.
Lonxe de decepcionarme, éncheme de optimismo. Quero pensar que iso que se di de que deus escribe dereito por liñas tortas é certo, e que foron para ben todos os obstáculos e sarillos do primeiro encontro en Delfos rodeados de maletas e eu con présa por non voltar a Ithaca con noite, e a falta das chaves que Calmo busca na maleta aberta, axoellado diante do portal, remexendo entre roupa sucia, películas, libros e eses cadernos con partituras que me fan pensar nas pedras con que un bate dúas veces: outro lánguido profesor de música ateniense, con máis kilos e menos pelo, pero idéntico despiste e idéntico modo de abrazarse a min ao fin de todo, como se a cama á que por último demos chegado fose río abaixo ou que sei eu.
Pero antes foi que as malditas chaves non aparecesen e a forzada despedida, con intercambio de números de móbil máis por cortesía que por convición, e non dar eu co coche porque en realidade estaba aparcado noutro sitio, e a sorpresa das malditas chaves no asento do acompañante, e volver para darllas e remediarlle a angustia (decididamente un Domingo non é un bo día para perder chaves), e aparcar de novo tras aceptarlle subir, agora mirando ben onde deixaba o coche.
Despois das duchas recíprocas, de velo ir e vir con toda a calma, de esperalo nu sobre o edredón (con lentelliñas como espellos) para velo aparecer envolto nun toallón indo ao baño lavar os dentes, de verlle dispoñer isto e aquilo sobre a mesiña con parsimonia de reloxeiro, para o meu asombro Calmo iniciou tocata e fuga e durou menos que o suspiro con que exaculou, pero volveu a calma e esperou por min con paciencia.
Con ela lle correspondín eu: deixei que me atase cos brazos e as pernas, co corpo sobre o meu, facendo planos e prometendo cousas, e, mentres, a noite escurecía o cuarto e a estrada chamaba por min.

xoves, 11 de outubro de 2007

Conexión

Sigo sen conexión: As promesas incumpridas dun operador dan paso á impaciencia e ao enfado, e finalmente un regresa, de orellas abaixadas e rabo entre as pernas, ao desesperante seo do milcatro.

luns, 17 de setembro de 2007

Oda triunfal

Sigo sen liña telefónica na casa e, por tanto, sen internet. Todo o demais está xa ou instalado ou en camiño de estalo, e o tobo vai ficando cada día que pasa máis confortable. Pero que veñan visitas a tomar café ou pasar a tarde non quere dicir que non sigan aparecendo operarios a remataren algún armario ou a colgaren os toalleiros.
Desde a miña atalaia de viciño decano contemplo como o predio se converte cada mañá nunha colmea chea de actividade: alternan os obreiros de diferentes oficios e empresas botando un pito na beirarrúa ou nas escaleiras cos mobles atrancando o paso; no ascensor, cando funciona, pode un subir con asépticos ikeas e baixar con orixinais decapados; unha radial corta durante horas no portal pezas de armario de cociña; a porta do garaxe sobe e desce cunha harmonía maxestosa e imperturbable.
Presidíndoo todo, atravesa paredes e tímpanos a vibración do trade como unha voz profunda que me enche de onomatopeas os cuartos; é como terse mudado a unha oda de Álvaro de Campos, a un cadro de Kandinski, a un manifesto de Marinetti.
Por iso é que, en canto comezan estes acordes da grande melodía da creación, fuxo da casa a correr para non acabar tolo.

luns, 3 de setembro de 2007

Penuria

 Veño até a Ciberalia, onde morro co frío baixo un esaxerado aire condicionado, tan só para contar aos meus preocupados amigos blogueiros que vou estando cada vez máis instalado no tobo recén estreado, que sobrevivín a aquela primeira noite que foi como durmir nunha catedral, entre o frío, a humidade e o eco, que pasei indemne aquelas primeiras noites de trevoadas góticas sen que o faroliño sentinela da miña luz deixase de proclamar que xa había xente a vivir no predio inhóspito.
A estas alturas, dez días despois da mudanza, algunhas outras luces acompañan a miña e outras pegadas borran as marcas dos meus pasos sobre o pó de cal que cobre as escaleiras, e non hai día que unha furgoneta non descargue mobiliario na rúa, ou que un non atope operarios instalando contadores, retocando paredes ou subindo mamparas de ducha.
Para tranquilidade de todos, anuncio que teño auga desde o serán do primeiro día, e auga quente desde hai unha semana, pero aínda así a penuria dura: o ascensor só funciona (baixo corda, advertíronnos) Martes e Mércores; antes de fin de Setembro non terei teléfono (nin internet: o pior de todo); e polo momento non hai pistas sobre cando nos serán entregues os mandos para abrir o garaxe con máis comodidade e dignidade do que até agora.
A pose de Atlas a puxar arriba o pesado portón non só non me favorece nada senón que me fai temer unha hernia nalgún lugar, coñecido ou non, do meu corpo.

luns, 20 de agosto de 2007

Náufrago

 Máis robinson que nunca, desde Venres afronto unha existencia de náufrago. Coa mudanza contratada, chéganme noticias de que polo menos durante unha semana carecerei de teléfono, internet, ascensor e auga.
É evidente que en piores campos teño batallado, pero cos anos, un acaba volvéndose un pouco cómodo e até pode botar de menos unha ducha matinal, dar un paseo polas blogs amigas ou recear subir 4 pisos coa bolsa do super ao lombo.
Ilu tiña razón: estou aburguesado! (snifff)

venres, 17 de agosto de 2007

Atenas

De Atenas veño cunha botella de viño (regalo de Ambece), un chavín para a chave da casa nova (regalo de Ilu) e 50 euros menos, os que me custou invitalas a xantar nun italiano moi ben decorado pero de comida máis ben regular, con longos intervalos entre prato e prato que nós enchemos con retallos das nosas vidas, presentes e pasadas.
Todo era igual que sempre: empecei a darme de conta onde os camiños se bifurcan e o coche, en vez de seguir para Delfos como agora costuma, seguiu para Atenas ventando carballeiras vellas e castiñeiros en flor.
Por non mudar nada, Ambece chegou media hora tarde, empoleirada nos tradicionais tacóns de dous metros, e empezamos o reconto de dous anos sen vérmonos; logo chegou Ilu, exactamente ao contrario: alpargatas planas e blusa pulcramente abotonada até arriba.
Dixémonos uns a outros que non cambiáramos, ou que cambiáramos para mellor, que estábamos igual, tal vez máis delgados; por suposto, tamén falamos de casas, de vendas, de mudanzas, de hipotecas, o tema de conversación nacional. Asomaron por alí os excónxuxes (véxote moi ben, pero con moitas enrugas tendo en conta o que te coidas, conta Ambece que lle dixo o seu ex marido ao recoller os nenos), os vellos colegas do instituto (inventario de xubilacións, rupturas, partes de saúde, rotinas), os nosos fillos (como o fillo de Ilu pasou fame aprendendo inglés cunha familia americana que só comía porcarías, ou como o fillo máis vello de Ambece, de 11 anos, aprendeu no campamento a facerse peras: ao pobre, como é pequeno, parece que só lle sae unha gota, pero contaba que os outros botaban isto ou aquilo, e había un que era o campión e blablablá, e Ilu e eu ficamos tan pampos que non sabemos se rir ou cambiar de tema á vista do relato).
Sae por fin o sol entre as nubes cando tomamos café na terraza de Santa Eufemia, case ao pé da torre da Catedral; un par de gaivotas preguizosas revoan sobre nós á media tarde; lembro que hei de volver para a casa, onde a miña filla espera cos seus avós.
Camiñando como tantas veces antes pola rúa do Paseo, teño que facer un esforzo para non baixar en dirección ao Couto, onde xa non vivo hai dous anos.

luns, 13 de agosto de 2007

Dispersión

Se algo está a caracterizar estes días é a total dispersión; vou dun lado para outro atendendo ducias de cousas de pequeno calibre que só máis tarde encaixarán como as pezas dun puzzle: a miña vida no novo tobo, no novo Outono, no novo curso.
Pago unha cociña en que apenas cociñarei, compro un enorme espello para o baño do que a miña filla xa se apropiou, meto présa ao ebanista co armario do meu cuarto, dou xabón ao meu cuñado para que non esqueza que a auga ten que correr por canos, cóbados e billas que aínda non instalou, espero resignado que Setembro traia consigo a libraría do salón que pasa as vacacións nalgún lugar do Mediterráneo, mido e calculo espazos onde situar os mobles que levo anos arrastro, coma unha biografía.

sábado, 11 de agosto de 2007

Semana

Vivo nun deserto, e non só pola calor: os amigos aparecen brevemente no horizonte como oasis coa forma de mensaxes de móbil, tórridas ceas de despedida, visitas repentinas ou citas en lugares inesperados.
Martes tomei o chá con Tere Holmes na casa dos seus pais no canto de xantar con ela; estando comigo a nena prefiro non faltar ás comidas. Falamos das respectivas mudanzas mentres na televisión poñen a novela á que está enganchado todo cristo menos eu; non tocamos certos temas, pero dime que ten reservado un barriliño de cervexa para cando a inauguración do tobo, algo que non sucederá, pero que non lle digo.
De regreso, vexo a Ti rodeada de familia nas Cortiñas de San Romao; segunda vez que nos vemos en meses, os que levo afastado do endogámico grupo polo que non inaugurarei con festexos: temo como o lume que algunha me pote no sofá ou que Estridente me taconee subida na mesa do comedor e con perigo de ser degolada polas aspas do ventilador do teito. Por suposto, nada disto comento con Ti, que tras a crónica de obras e reformas aínda me arranca a promesa irmos comer o cocido con Tere Holmes no de sempre.
Mércores foi Teddy quen chamou para un dejà vu de café escaso.
Xoves, inesperadamente, Ambece chama para dicir que fai o Camiño de Compostela ao mar, que ao día seguinte chega a Fisterra, que estará uns días en Atenas antes de regresar ao Sul, e que non regresará sen que nos vexamos.

venres, 10 de agosto de 2007

Pioneiros

 Dixéronmo esta mañá na caixa cando facía a transferencia para pagar a cociña, e a miña filla ao lado, pero en realidade moi lonxe, devoraba un conto: hai polo menos unha familia vivindo no edificio, baixo mínimos, sen auga quente e con luz e auga de obra, alucina.
Mentres asino o papel e actualizo a cartilla, alucino; sinto que me empeza a subir a presión e que un turbillón de ideas me corre pola cabeza: coa chave do piso no peto, a cociña montada (e agora paga), auga e luz de obra, vinte días para o comezo dos exames, auga quente e lavadora na casa da miña mai, a dona deste piso xa medio avisada, e a posibilidade de aforrar o aluguer de Setembro, parece estúpido non aceitar o reto e deixar esa pobre familia de pioneiros naquela soedade dos ascensores desconectados e os chanzos sucios de cal e plásticos.
Así que maos á obra: entre mañá e Luns, dous empresarios de mudanzas visitarán este tobo, farán inventario, presupostarán o traslado e, con algo de sorte, para o San Ramón outra luz acesa, coma un faro, indicará aos viciños que está viva aquela casa.

sábado, 4 de agosto de 2007

Encantador

Por fin fun cear na casa de Encantador, un estupendo ático con vistas á Catedral e teitos en mansarda: como as casas de París, comentou devotamente Polis mentres curioseábamos polas estantes ateigadas e o ventilador teimaba en baixar a temperatura que nos debuxaba bonitos círculos na camisa.
Polis pasara a recollerme no batmóbil, o que lle agradecín por non cargar coa torta de amorodos polas ardentes rúas de Ithaca, aínda que logo deu igual, porque deixamos o coche nun subterráneo a varias millas do obxectivo.
Mentres Encantador viña e non viña do ximnasio, Polis fixo de anfitrión: abríu coa súa chave, gardamos o pastel na neveira e, lata en man, pasamos revista ás coleccións de cómics, vinilos, bolas de neve, coches de folla de lata, monicreques pendurados nos cantos do salón e na barra da cortina, os madelman en formación (dos auténticos, remacharía despois Encantador, que os compra na rede por un ollo da cara) e todo aquel paraíso de infancias conxeladas e bastante pó en que o mazinger parecía reinar.
Durante a cea falamos do prezo das casas; Encantador, que traballa nunha caixa de aforros, aseguroume que os xuros aínda subirán este ano e, entre prato e prato, tentou venderme unha hipoteca. Pero do que máis se falou foi de vacacións, esas que os dous collen agora e pasarán nunha casiña alugada perto do mar, e tamén desoutras que Encantador (tras nos ameazar varias veces con ir pola caixa das fotos) pasou por medio mundo nos últimos 35 anos e que nos foi referindo co acento épico dun Stanley ou un Marcopolo de hoxendía: daquela Berlín era unha cidade ocupada, pasamos a Tánxer na furgona duns contrabandistas, vimos porno en Montpellier cando aquí todo estaba prohibido, e nese plan.

Pasaba da media noite cando marchei; Polis baixou comigo a sacar o batmóbil do aparcadoiro e ofreceu levarme á casa; rexeitei: a noite estaba tan fermosa e estrelecida que ir en coche sería pecado.

xoves, 2 de agosto de 2007

Copias


Nunca máis soñarei que regreso a Manderley


Nunca máis soñarei que regreso a Manderley


Nunca máis soñarei que regreso...


(Copiar 100 veces)

domingo, 29 de xullo de 2007

Octo-meme

Recibín de Peke hai algúns días a invitación para responder a un meme algo excéntrico, que consiste en escribir, xunto coas regras de xogo, oito cousas de min mesmo que non se saiban, así como invitar outros oito a que respondan; sobre isto, escollan os meus amigos blogueiros e visitantes se responden ou non. Á súa vontade.
  1. Son un auténtico inútil en todo o que teña que ver coa bricolaxe e os traballos manuais; admiro os fontaneiros, alvaneis, electricistas cando os vexo traballar, improvisar unha solución a un problema, cortar, soldar, unir, manexar as ferramentas para construír ou reparar algo na seguridade de eu non ser quen a facelo. Anos de fracasos me levan xa a renunciar directamente a todo intento.
  2. Se o anterior é bastante coñecido entre os meus coñecidos, o que vou contar agora é, máis que un segredo, un segredo vergoñento: non teño as mínimas nocións de cálculo; non só falo de todo aquilo que nos ensinaban na escola sobre as lousas necesarias para cubrir un chan de tanto por tanto, ou o que tardan dous trens en cruzarse tendo en conta velocidades e distancia do punto de partida, ou os litros precisos para encher unha bañeira á que inexplicablemente alguén fixo furados no fondo.
  3. Todo iso tería tal vez un pase; pero eu refírome a algo máis dramático: tampouco sei operar con decimais. Temín secretamente a chegada do euro; agora sei que podo sobrevivir cunha calculadora á man; volvo temer agora, sen embargo, o día en que a miña filla veña con aquelas diabólicas contas que me amargaron a infancia; ese día, supoño, caerá para ela un mito.
  4. Despois desta confesión non será mester explicar que fun un estudante irregular: nunca tiven demasiados problemas nas linguas, a literatura ou a historia, pero fun sempre cambaleando nas matemáticas ou na física, entre outras cousas porque como non as daba entendido tampouco as estudaba. Era posible verme entre libros sobre a guerra civil a véspera dun exame de álxebra, por exemplo; logo sucedía que o profesor era compasivo, que algún amigo me explicaba as catro cousas indispensables para a repesca ou que o dedo de deus me sinalaba, non sei, e acababa aprobando.
  5. Non deixo nunca de lembralo cando poño as notas dos meus alumnos: tal vez por iso suspendo poucos, pero esta é outra historia.
  6. Sigo sendo tímido, pero até despois da adolescencia a miña timidez era case patolóxica: falar con estraños, entrar onde houbese máis xente ou saír ao encerado poñíanme a cara e as orellas en estado de ignición e acababa tatexando.
  7. Un vello profesor de matemáticas que xa fora profesor de meu pai, cando terminaba de ditarnos os problemas advertía que o último en resolvelos sairía á lousa; e engadía: señor Kaplan, estou pensando en usté, vaia preparándose. Daquela volvíame incandescente e xa non daba xa pé con bóla.
  8. Sigo sendo tímido e irregular, o que nunca se interpuxo demasiado na miña vida: tiven e teño grandes amizades, amei e fun amado, sufrín alegrías e decepcións das que sobrevivo creo que sen acomodarme demasiado, sen perder de todo esa sensación de cambio e provisionalidade de cando era rapaz e o tempo corría devagar. Agora afronto a madurez coa mesma decisión que outras etapas anteriores e sen sentirme por dentro moi diferente; en realidade, sinto curiosidade perante o futuro.

xoves, 26 de xullo de 2007

Babel


Moi poucas veces o ancho mundo colle nunha cousa tan pequena como unha película, aínda que esta sexa muito máis que unha simple historia porque nela hai todo o bon e todo o malo, toda a grandeza e toda a miseria do que somos.

O mundo non é xa tan enorme pero segue a ser igual de escuro e terriblemente fermoso.

(Pasan as horas e eu sigo emocionado)

martes, 24 de xullo de 2007

Teorías


A día de hoxe non deixo de pensar nos Haddock; ben se encargan a miña mai e a miña filla de lembrarmos.
A primeira, coa súa innovadora teoría do efecto chamada, segundo a cal Haddock sucumbiu pouco a pouco, en cada visita, ao engado da miña apaixoante vida de divorciado.
A segunda, desacougándome o Domingo, cando con toda cautela comecei a explicarlle que Salce e Haddock se separaban e ela xa me cortou con que o sabía, que llo dixera a filla deles mentres paseábamos precisamente pola Muralla, pero que esperaba un bon momento para contarmo por se me poñía triste.

luns, 23 de xullo de 2007

Amargo

Como estaba previsto, de Mércores a Sábado visitáronnos tan só dous terzos da familia Haddock; por teléfono xa Henri me advertira de que tamén Salce aprobara a oposición e estaba agotada, que tiña que entregar papeis e tramitar cousas.
Logo a realidade, que resultou ser outra, presentouse mentres as nenas xogaban e reloucaban no cuarto da miña, e o café que tomábamos virou de súpeto máis negro e máis amargo.
Sen que ninguén me diga nada, sei con certeza que Salce espera desde a Comarca que o convenza como outras veces, pero sinto que esta vez non é coma o ano pasado nin as outras veces; as fendas serán quizá as mesmas, pero agora Haddock está decidido e, vendo correr diante de nós as nosas fillas mentres paseamos polo adarve, recibe as ofertas de apartamentos que lle fan polo móbil cun sosego que non deixa lugar a dúbidas nin zurcidos de ningunha caste.
Para unirse a alguén non é necesario dar razóns; en todo caso, basta con enarborar o amor, esa poderosa quimera. Sen embargo, cando sobrevén a ruptura, as razóns parecen sempre estúpidas e insuficientes, aínda máis tras 18 anos e medio, unha linda filla de dez, unha casa xeitosa no centro da Comarca.

domingo, 22 de xullo de 2007

Un Outono estival


Ser consecuente é unha lata: empezo a fartarme de atravesar de sandalias e manga curta, pero con paraugas e carne de galiña, este Outono estival, tan só por coherencia, e por serlle fiel a un calendario absurdo.

A miña filla ao lado vai dicindo Non te enfades co tempo papá, mentres sobe a carapucha e abotoa até arriba o impermeable.

martes, 17 de xullo de 2007

Oposicións


En resposta á miña mensaxe de móbil, Tere Holmes chama nun mar de lágrimas: por fin o conseguiu, pero está tan afectada que himpa, chora e repite varias veces que isto lle vai cambiar a vida. Doulle unha vez máis os parabéns e colgo para que poida seguir chamando a todo o mundo, contarlles que vén para aquí, que a mala racha terminou, que se acabaron os destinos na periferia de Madrid, de aquí para aló coma unha correspondente de guerra.

Adeus Paracuellos e Guadarrama, adeus Boadilla e Brunete: Tere Holmes volve á retagarda.

sábado, 14 de xullo de 2007

Entregas


16'15. Primeira entrega.
Espero polo amargado da construtora diante do portal para facermos xuntos unha inspección visual do tobo; como todo está en orde (paredes, enchufes, mandos, persianas) imos no seu coche á oficina para que me entregue as chaves, non sen que antes lle asine un papeliño con faltas de ortografía que laboriosamente escribíu no ordenador.
21'40. Segunda entrega.
Polis espera por min, que chego con retraso, nunha terraza do Campo Castelo. Mentres me pon ao día, coloco as chaves del sobre a mesa xunto á cestiña das patacas fritas; Polis recoñéceas ao instante pero segue a falar, coma unha locomotora desbocada, da casiña que alugaron para as vacacións, dos últimos sucesos, da xente que non para de preguntarlle por min e do pouco que me deixo ver ultimamente. Como Encantador vai nunha boda este finde, Polis acaba convencéndome para xantarmos hoxe.
Marchamos pronto; coas voltas que recolle do pratiño de plástico, as chaves van para o peto.

venres, 13 de xullo de 2007

Celanova

Non direi que non o teña, que non sexa peleriñante, ou que non vaia e veña, ou mesmo que máis que vento non sexa un teimoso roncón, pero o certo é que onte se fora de vacacións, e o sol caía biblicamente sobre nós mentres Teddy me facía de guía, de anfitrión, nese verxel onde o mundo se chama Celanova.
A visita organizouse inesperadamente, un pouco ao chou, para atenuarme as longas vacacións que sempre me reprocha, e antes do regreso da miña filla e a visita dos Haddock a próxima semana, pero só no último momento, vía móbil, souben que xantaríamos coa irmá del.
Ao darlle o toque cando cheguei (se te dás volta xa me ves) vino vir cara min atravesando a rúa como me gusta velo: sólido, estable, compacto, e ao tempo vivaz e áxil, coa cámara na man, o sorriso despregado.
Curioseamos entre os postos da feira antes de perdérmonos nos claustros imponentes, na basílica desmedida, na humilde capeliña mozárabe. Fíxonos graza sermos tomados por acompañantes leigos dos frades e freiras bieitos que espesaban, ateigando as naves e a sancristía, no xubileo de Rudesindus, o venerable.
Sesenta fotos máis tarde reuníamonos coa irmá de Teddy na fonda en que logo xantamos: falamos de políticas locais, da orixe da gheada, do bilingüísmo harmónico (ese enxendro), da miña filla, mentres a moza traía e levaba pratos e eu me sentía tan á vontade como se coñecese os dous de moitos anos. Tal vez por iso non preguntei a Teddy daquela nen despois, xa os dous sós na longa conversa no bar do muíño, cousas obvias que logo camiño a Ithaca me foron surxindo.

luns, 9 de xullo de 2007

Tobo

Fun un destes días coa nena (que pasou aquí a semana toda) visitar a nova casa. Entramos ao garaxe chimpando por riba da zanxa pola que os obreiros meten a toda présa tubos como artérias para auga e luz: revisamos a praza que nos corresponde e o rocho, hoxe vestiário de pintores. Vimos o portal, recuberto de madeira coma un camarote, cunha das paredes pintada de colorado, onde locen as arcas do correo e o espello marcado con dedos proletarios.
Cruzamos electricistas e pintores cando subíamos polas escaleiras, enfariñando o calzado co pó branco que cubría os chanzos, até chegarmos á decepción da porta fechada do piso, algo co que non contábamos. A nena propón, mentres collemos aire, que chamemos ao timbre, a ver que pasa.
Ao mellor saímos nós mesmos a abrir, dígolle, e ela xa está a poñerme á raia (Papá...!) cando un operario un pouco punkie abre a porta e nos deixa inspeccionar os cuartos terminados; a diferenza das outras veces, a nena non bota a correr tolamente senón que percorre un por un devagar até chegar ao dela (o meu non lle interesa o máis mínimo); véxoa moverse por el e xirar e ir un par de veces á xanela e fechar a porta, mentres chega o veredito: é o cuarto máis bonito do mundo, di finalmente.
Saímos á rúa cargados de interrogantes que só as semanas se ocuparán de resolver.

domingo, 1 de xullo de 2007

Funeral

A segunda invitación chegou onte á noite.
A casualidade quere que mentres vexo The Queen, unha comisión de viciños coa inefable Pepe Blanco á frente chame á porta para contarme que ao señor do A lle deu unha cousa pola mañá e que morreu na Residencia pola tarde, que o funeral será o Luns, e que andan recadando fondos polos pisos para mandar unha coroa.
Dígolles que irei ao funeral e que me apunten para as flores, e volvo para o salón a terminar a película; daquela lembro que o Xoves pasado subín co pobre señor A, que se queixou do tempo e, mentres esperábamos polo ascensor, de que as plantas do portal estaban secas, que era mellor poñer unhas de plástico, que non había que regalas e que duraban para sempre.Vaites...

Comuñón

Onte recibín dúas invitacións.
Pola mañá chama a prima da miña filla; chea de timidez, invítame á súa primeira comuñón o Domingo próximo, e eu alego unha falsa viaxe para non ir.
Excepto o de pai, que naturalmente trouxen comigo, cando marchei de Manderley deixei atrás os títulos de marido, xenro, tío, cuñado, padriño e os vínculos que conlevan, como quen se libera dunha pel, e os que antes eran familiares meus sonme agora e para sempre alleos.
Sei que esta nena de 8 anos que un día apadriñei, e que de cando en vez nos visita en Ithaca invitada pola miña filla, non comprende que os matrimonios se rompen e que as familias se disolven e que o tempo se encarga do resto; son cousas de adultos que, ao parecer, os adultos non souberon explicarlle, e por iso a nena chama e invítame, e eu non irei porque a distancia que vai de Manderley a Ithaca é cósmica e insalvable.

domingo, 24 de xuño de 2007

Xubilación

 O mundo sorrí para min, amable e como domesticado: ao final de curso e o aprobado en inglés (a estas alturas, un aprobado rodeado de aprobados adolescentes sabe a gloria bendita) súmase a vindeira entrega do tobo, impecablemente pintado, segundo os cuartos, de amarelo, azul claro e violeta (Polis diría pexego, azul ceo e lila).
Incluso máis: o proxecto do Goberno de recoñecer a prestación social como un ano de cotización á Seguridade Social faime soñar uns minutos con que só me restan 12 anos para poderme xubilar anticipadamente.
O entusiasmo dura xusto até que me decato do moito que empezo a parecerme ao meu pai e ao meu avó cando releaban coas porcentaxes da pensión e os anos cotizados, e descubro que en canto me descoide darei en pensar que só me falta comprar unha boina e ir botar a partida, e intercambiar píldoras cos meus amigos durante o café, e falar dos nosos anos non polo nacemento senón polo ano das quintas.
Brrrrr!

venres, 22 de xuño de 2007

Sete anos


Novamente floriu a lavanda que recollerei mañá...
Hoxe, exactamente a esta hora, a miña filla cumpre 7 anos.

Clave

 Merezo ser flaxelado en praza pública, tal vez lapidado, exposto a escarnio e entregado a suplicio.
Tantos anos ás voltas coa Rede para finalmente cometer un erro de novato: esquecín a clave para entrar na miña conta de fotos. Sei que parece imposible, absurdo, pero precisamente por iso merezo ser atormentado e levar grillóns unha boa tempada.
Salvo a data de nacemento, que coincidía coa real, todo o demais fallou; mesmo non souben dar resposta á pregunta de seguranza, así que nen sei cal é o meu pasatempo favorito, pero desde logo non é ler, facer crucigramas, o sexo, o cine, nen tampouco tocar os c... entre outros que probei, por se acaso.
Canso de dar voltas polo labirinto que fun tecendo cos meus intentos, tomo a decisión de crear unha nova conta e ir subindo a ela, unha por unha, todas as fotos habidas e por haber, aínda que iso supoña horas e paciéncia. Eis o meu castigo.
O máis triste, sen embargo, é perder os comentarios que unha amiga fixera nas súas fotos favoritas.
Implorando desde aquí as súas desculpas, téndolle o látego para que se resarza á vontade.

luns, 18 de xuño de 2007

Mancha 2

A mancha australiana do meu teito transformouse nun gris e húmido continente africano (sen Madagascar) que avanza polo Norte en dirección á lámpada.
Á aprensión desta noite sucederon os contactos e as negociacións que están a converter o meu cuarto non sei moi ben se nun museo se nunha capela ardente; até agora, por aquí pasaron xa os viciños do quinto B (os donos) e os do quinto C (os colaterais), a presidenta da comunidade, a dona da casa, dous fontaneiros, e até a Pepiño Blanco, supoño que para levantar acta, co cadelo no colo.
Diagnóstico: unha fenda no piso da terraza que a ninguén prexudica salvo a min. Mañá virá o perito do seguro.
Tamén é mala sorte: despois de case dous anos vaise abrir esta fenda precisamente cando só me restan unhas poucas semanas de vivir aquí.

domingo, 17 de xuño de 2007

Mancha

O día amence líquido: acórdame cedo a cifra da choiva contra os cristais do dormitorio; cando porfin abro os ollos e son quen de fixalos nas cousas, delimítanme no teito, xusto sobre a cama e sobre min, unha grande mancha húmida.

A boa noticia é que ten a forma de Australia (Tasmania incluída).

A mala, que os viciños do quinto non están.

sábado, 16 de xuño de 2007

1977


 Como case todo o mundo, vivo estes días a grande vaga de saudade pola conmemoración das tres décadas (deus!) das primeiras eleccións; a televisión ben que se ocupa de botarlle leña a ese lume, e así o Xoves inexplicablemente quedei callado até as tantas diante da pantalla, os exames fermentando mentres, para ver tristes imaxes en branco e negro de políticos hoxe inverosímiles con aquelas gafas de pasta, os traxes raiados, o bigotiño, a breve liña branca do pano no peto xunto á lapela.
Daquela tiña once anos; o curso, 6º de EXB, achegábase ao final como se achega este, e eu manobraba para que me comprasen a BH de carreiras que sustituíse a oxidada bici herdada do meu primo; así sería en parte, porque non foi de carreiras senón unha de paseo sen marchas para compartir coa miña irmá.
Das semanas previas lembro discusións na mesa e os libros de texto tatuados con adhesivos da propaganda electoral que íamos pedir nas sedes dos partidos ou que cambiábamos como se fosen cromos; mesmo conseguín un cartaz xigantesco, este que ilustra o post, para a parede do meu cuarto.
Do día da votación, a vergoña que sentín cando meu avó saltou a bicha dicindo que estaba poñéndose malo e que non podía respirar, o que nos obrigou a saír a fume de carozo, despois de meter os sobres nas urnas, para que non lle pedisen unha ambulancia.
Media hora máis tarde, tomando o chiquito cos amigos no Bodegón El Orensano (fronte á Catedral, hoxe alí hai un local de copas), afirmaría que levaba 41 anos esperando votar outra vez aos socialistas e que xa estaba vello para perder a mañá parado nunha bicha.

venres, 15 de xuño de 2007

Vivo

Á vista do clamor popular, é mester dar noticias antes de que alguén pense que morreu novamente o blog ou que morrín eu mesmo e me envíen axuda á casa.
Ando tan abafado de traballo que non teño vagar suficiente para poñerme a facer posts, non sei moi ben onde teño a cabeza, ando canso todo o día, pero sigo vivo.
Iso si, nun mundo proceloso e aborrecido: mentres agardo pola nota que me darán en inglés vexo medrar e multiplicarse sobre a miña mesa e dentro do cartafolio, como seguindo unha orde divina, os exames que corrixo en tardes interminables. Repaso e axudo a corrixir unidades didácticas a compañeiras que van á oposición, descubrindo cada día cousas inauditas sobre a lactose, a tundra ou o ablativo absoluto.
Por se non bastase, o futuro tobo está case terminado: os obreiros afánanse agora en pintar o garaxe e retocar o portal, unha vez que as vivendas están xa listas; cómpre, pois, preparar os papeis e buscar a máis guapa moza do baile.

Mentres, o tempo volveu mudar: diluvia sobre Ithaca como no Inverno, e Teddy, desde a súa terra, chama para dicir que está na cama con gripe, esa zorra.