xoves 28 xullo 2016

Sicilia (III): Agrigento

A visita ao Val dos Templos no sul da illa tivo bastante de épico: ómnibus que non saían de onde se esperaba, case dúas horas por unha estrada en obras, e aquela lexendaria desorganización latina gobernando unha estación de autobuses, a de Agrigento, sen billeteiras, con retretes pechados, camareiros amargados e condutores berrones a poñeren a proba a paciencia dos viaxeiros. 
Lambendo algunha que outra ferida no amor propio e xa coas roupas pegadas ao corpo, Venres e eu entramos no recinto, moi semellante ao cabo a tantos outros visitados antes: como en Pompeia, Delfos ou Mérida, o sol cae a chumbo sobre nós e sobre a terra requeimada en que medran adelfas, agaves e oliveiras seculares; botei de menos inicialmente o coro das chicharras, pero só foi un instante, o tempo que nos levou chegar á primeira vexetación, e entón xa non nos abandonaría, desesperado, abouxante, interminable.
Di o folleto que nos deron ao entrarmos que o nome do lugar é equívoco xa que máis do que nun val as construcións se asentan nunha crista nas montañas que rodeaban polo sul a cidade; non nos advirten, por contra, de que o xacemento é enorme. Miramos o plano e lemos en voz alta os nomes dos templos, que en italiano resplandecen e resoan: Santuario delle Divinità Ctone, tempio di Castore e Polluce, tempio di Giove, tempio di Ercole, tempio della Concordia, tempio de Giunone.  Ao lado de cada un, Venres desprega o ritual do selfie ao que me someto resignado; quid pro quo: Venres mira sen protestar como roubo coa cámara columnas, rebentadas tumbas paleocristiás, colosos en ruínas, fermosos Ícaros caídos e até unhas cabras pacendo ao pé dunha sobreira.

Templo de Cástor e Pólux

Templo de Hércules


Ícaro caído co Templo da Concordia ao fondo


Templo de Giunone

martes 26 xullo 2016

domingo 24 xullo 2016

Sicilia (I)

Á vista do que nos preguntan desde que chegamos, o verdadeiro interés dos nosos amigos e parentes non está no que puidemos ver en Sicilia senón na calor que debemos pasar e, sobretodo, en se tivemos retrasos ou cancelacións por culpa da compañía aérea.
Tentei contar como a nosa primeira visita en Palermo foi ás plateas e salóns do Teatro Massimo, levados por esa teima de Venres de visitar edificios nos que o esplendor se mide a golpe de capiteis corintios sobredourados, arañas de bohemia e boatos principescos; foron inevitables os selfies no palco onde Michael Corleone asistiu á tráxica representación ao final da terceira parte d'O Padriño e nas escaleiras en que todo termina após o tiroteo. Dentro polo menos estariades ao fresco, respostan os amigos, máis dispostos a ouviren como efectivamente se nos pegaba a camisola ao corpo e luciamos espléndidos camachos nas axilas polo labirinto de vias, piazzas e corsos á procura dos esplendores bizantinos da Cappella Palatina, a Catedral ou o Orto Botanico, en que por certo estaban á nosa espera todos os mosquitos da illa.
Un por outro e a casa sen varrer: o caso é que por algunha razón non iamos debidamente informados; o dicionario de italiano para turistas que Venres comprou para a ocasión quedoulle na casa, a min quedoume a guía do trotamundos, e o bañador de 5'00 euriños que comprei resultou completamente innecesario porque, vergoña dá contalo, Palermo non ten praia, segundo nos explicou pacientemente a recepcionista do hotel; a frustración de Venres, cargado de entusiasmo e cremas solares factor 30 de Mercadona, subiría a niveis alarmantes cando ao día seguinte visitamos Cefalù e, cos dourados mosaicos do seu Duomo refulxíndonos aínda nas retinas, exploramos a pequena vila costeira e gozamos da praia desde o bar por non levarmos nin cremas nin bañador. 
De pouco valeron a cervexas frías: Venres perdía o ollar no horizonte, alén dos bañistas e os patíns de auga.

Praia de Cefalù, escenario da desesperación de Venres

domingo 17 xullo 2016

Non prometo nada

Este blog non termina de estar morto.
En ocasións sinto saudades daqueles tempos en que o actualizaba case con necesidade, como se come ou se bebe, un pouco como para sobrevivir, e daquela decido resucitar o blog, reincidir e perpetrar un novo post; despois vén a desidia, a procrastinación, o que sexa, e aquela boa idea deixa de me parecer tan boa idea e queda abandonada, un par de liñas sen título na listaxe de entradas, ou mesmo nin iso: un simple remorso que dura algunhas horas ou algúns días e logo desaparece.
Entre tantas reaparicións correu o tempo e o mundo seguiu xirando. A señorita Kaplan cumpriu os 16 co comezo do verán e as súas constantes vitais son as dunha adolescente de manual: para alén do acne e as curvas cada vez máis definidas, confírmano os constantes asubíos do móbil e algunha que outra gadoupada con que lle asoma o carácter. Meu pai volveuse un cativo malcriado A enfermidade volveu a meu pai un cativo malcriado que tiraniza a miña mai e até non hai moito nos botaba aos fillos da casa con malos modos; aínda así, o final do parte e o seu regreso á cociña con aires de león acurralado marcan incuestionablemente cada día o final da visita.
A Polis véxoo pouco, ou polo menos pouco en tres dimensións: o seu facebook e o meu whatsapp inzado de paparotas, praias interminables e armaduras de centurión certifícanme que está máis vivo socialmente que nunca. 
E finalmente están a harmonía e a paz, o acougo que non pide nada a cambio. Finalmente está Venres.

luns 16 maio 2016

domingo 01 maio 2016

Crédula


Representamos cinco das ramas do saber pero somos cinco parias, os cinco últimos fumadores do instituto (en realidade, pronto seremos novamente catro, xa que á substituta de Historia lle quedan dous telediarios connosco) que cada día, con choiva ou con sol, nos reunimos na beirarrúa a ver agromaren os pradairos e os ameneiros.
En certa altura, e non precisamente porque esmoreza a conversa, Beluta conta que á cuñada dunha amiga (de feito, pode que en realidade a unha amiga da súa cuñada) lle sucedeu o estraño caso da serpe que, acollida moi pequena como mascota, abandonaba cada noite o terrario para meterse na cama da avoa. Sibila interrompe o relato para dicir que esa historia xa a escoitou en Bilbo o ano pasado: o espeluznante relato de como a serpe dunha veciña da súa tía (ou en realidade dunha tía da súa veciña) acudía cada noite á cama da vella para medila e así saber cando a podería devorar, enteira como mandan a bioloxía e os contos de Horacio Quiroga.
Curiosamente, Beluta aínda porfiou con argumentos insólitos en alguén que esgrime a Nietsche e a Kant coa facilidade con que a outros se nos vai o santo ao ceo, e só demos aberto unha fenda naquela muralla cun fogo cruzado polo que pasaron a muller a quen case estirpan un ril (hai quen di que era o fígado) no bazar do Chino Antonio, a nena da curva, o coche cos faros apagados que persigue aos incautos polas noites no polígono ou a parella que foi de lúa de mel a Exipto e trouxo de contrabando unha rata pensando que era un cadeliño dunha raza exótica; neste último caso, quen mo contou xura e perxura que a muller aínda está a tratamento psiquiátrico, xa que foi ela quen trouxo o bicho camuflado no escote.

martes 22 marzo 2016


luns 21 marzo 2016

Efectivamente, estaba...

...a esquela de Elenita, e o ritual de cada ano (anotado en tinta vermella e ben visible na axenda, o único día que compro o xornal entre semana desde hai moito tempo)


domingo 20 marzo 2016

Post de Primavera

Acabo de poñer a recargar o móbil e o e-book mentres, coa lentitude exasperante de sempre, catro episodios da segunda temporada da serie que me goberna estes días entran no pincho.
Ao lado do portátil hai un cinceiro que testemuña a miña recaída, unha cunca pola metade de café con leite frío que esquecín acabar, e o último agasallo de Venres, o robot pequeno de folla de lata a quen, despois de dar un paseo pola mesa, lle acabou a corda e mira para min, pousado sobre unha das súas temibles patas de ferro. 
Antes de xantar: 
  1. Meter na mochila o e-book, o pincho coa serie e unha muda. Non o cepillo de dentes, que me agarda alí, coma unha pica en Flandres.
  2. Ir a unha tenda de roupa e comprar sen máis demora tres pantalóns e algunha camisa.
  3. Comprar El País a ver se saíu, un ano máis, a esquela de Elenita, que hoxe é 21 de marzo.
  4. Achegarme ao banco facendo de tripas corazón para pagar os 50 eurazos da última multa, esta vez por un radar delator na autostrada.
Durante o xantar: Pagar a peaxe en oreos para que meu pai me reciba, xa que non cos brazos abertos, ao menos coa indiferencia suficiente para xantarmos os tres tranquilos, sen malas caras nin apupos. Algunhas veces resulta demasiado doloroso ser visto como un descoñecido que lles invade a casa para comer a custo da súa pensión.

Despois de xantar, a escapada a Delfos. Dous días para convivir con Venres e a gata Magui no seu amable caos do que xa vou formando parte, como o cepillo de dentes e as pantuflas de Darth Vader.

sábado 14 novembro 2015

De cans e de gatos

Nós somos máis de gatos.
Lapidaria e contundente, digna de figurar en bronce nun frontispicio ou como epitafio se o verbo fose en pretérito, tal é a resposta o recordatorio via wasap da señorita Kaplan á foto que lle envío da nova mascota de Herg. O cachorro ten mes e medio e xa apunta maneiras: a foto móstrao vitorioso tras un dos seus primeiros combates; a vítima, o guepardo de trapo que eu mesmo lle regalei hai un par de días, non tivo a menor oportunidade e caeu no segundo asalto, segundo Herg me conta.
Estamos mergullados no alegre balbordo dunha cea da coral, rillando con abnegación un polbo demasiado duro entre cachelos gorentosos, e pasamos revista á nova vida da miña amiga: Herg xubilouse hai dous meses e eu fago esforzos para non volverlle dicir unha vez máis todo o que a boto en falta cada día no traballo. 
Non é unha máis entre aqueles que en ceas tan animadas coma esta se agasallou cun reloxo ou un cadro dun pintor local e moitas palmadiñas no lombo antes de desapareceren para sempre (algunha vez até felizmente, digámolo todo). Herg non. Así que envolvo a saudade en pantrigo e nas tellas da sobremesa e trágoa, acompañándoa con viño ou café, mentres me fala das súas clases de canto, do difícil que lle está sendo vender a casa que repinta e retoca pero nin por esas, daquel piso que visitou xunto ao Parque e rexeitou porque era inmenso para ela soa. Vaia, para nós os dous, corrixe.
Nun momento dado alguén reclama atención; no móbil que sostén le a terrible noticia dos atentados de París, e durante uns poucos segundos esténdese o silencio por riba da louza e o mantel manchado, pairando no ánimo de todos. Unha voz propón que cantemos, e o Rodaballo e o barco de Xamaica cargado de ron abriron o repertorio de rigor, mentres, moi lonxe de alí, o corazón de Europa se desangraba.