domingo 01 maio 2016

Crédula


Representamos cinco das ramas do saber pero somos cinco parias, os cinco últimos fumadores do instituto (en realidade, pronto seremos novamente catro, xa que á substituta de Historia lle quedan dous telediarios connosco) que cada día, con choiva ou con sol, nos reunimos na beirarrúa a ver agromaren os pradairos e os ameneiros.
En certa altura, e non precisamente porque esmoreza a conversa, Beluta conta que á cuñada dunha amiga (de feito, pode que en realidade a unha amiga da súa cuñada) lle sucedeu o estraño caso da serpe que, acollida moi pequena como mascota, abandonaba cada noite o terrario para meterse na cama da avoa. Sibila interrompe o relato para dicir que esa historia xa a escoitou en Bilbo o ano pasado: o espeluznante relato de como a serpe dunha veciña da súa tía (ou en realidade dunha tía da súa veciña) acudía cada noite á cama da vella para medila e así saber cando a podería devorar, enteira como mandan a bioloxía e os contos de Horacio Quiroga.
Curiosamente, Beluta aínda porfiou con argumentos insólitos en alguén que esgrime a Nietsche e a Kant coa facilidade con que a outros se nos vai o santo ao ceo, e só demos aberto unha fenda naquela muralla cun fogo cruzado polo que pasaron a muller a quen case estirpan un ril (hai quen di que era o fígado) no bazar do Chino Antonio, a nena da curva, o coche cos faros apagados que persigue aos incautos polas noites no polígono ou a parella que foi de lúa de mel a Exipto e trouxo de contrabando unha rata pensando que era un cadeliño dunha raza exótica; neste último caso, quen mo contou xura e perxura que a muller aínda está a tratamento psiquiátrico, xa que foi ela quen trouxo o bicho camuflado no escote.

martes 22 marzo 2016


luns 21 marzo 2016

Efectivamente, estaba...

...a esquela de Elenita, e o ritual de cada ano (anotado en tinta vermella e ben visible na axenda, o único día que compro o xornal entre semana desde hai moito tempo)


domingo 20 marzo 2016

Post de Primavera

Acabo de poñer a recargar o móbil e o e-book mentres, coa lentitude exasperante de sempre, catro episodios da segunda temporada da serie que me goberna estes días entran no pincho.
Ao lado do portátil hai un cinceiro que testemuña a miña recaída, unha cunca pola metade de café con leite frío que esquecín acabar, e o último agasallo de Tito, o robot pequeno de folla de lata a quen, despois de dar un paseo pola mesa, lle acabou a corda e mira para min, pousado sobre unha das súas temibles patas de ferro. 
Antes de xantar: 
  1. Meter na mochila o e-book, o pincho coa serie e unha muda. Non o cepillo de dentes, que me agarda alí, coma unha pica en Flandres.
  2. Ir a unha tenda de roupa e comprar sen máis demora tres pantalóns e algunha camisa.
  3. Comprar El País a ver se saíu, un ano máis, a esquela de Elenita, que hoxe é 21 de marzo.
  4. Achegarme ao banco facendo de tripas corazón para pagar os 50 eurazos da última multa, esta vez por un radar delator na autostrada.
Durante o xantar: Pagar a peaxe en oreos para que meu pai me reciba, xa que non cos brazos abertos, ao menos coa indiferencia suficiente para xantarmos os tres tranquilos, sen malas caras nin apupos. Algunhas veces resulta demasiado doloroso ser visto como un descoñecido que lles invade a casa para comer a custo da súa pensión.

Despois de xantar, a escapada a Delfos. Dous días para convivir con Tito e a gata Magui no seu amable caos do que xa vou formando parte, como o cepillo de dentes e as pantuflas de Darth Vader.

sábado 14 novembro 2015

De cans e de gatos

Nós somos máis de gatos.
Lapidaria e contundente, digna de figurar en bronce nun frontispicio ou como epitafio se o verbo fose en pretérito, tal é a resposta o recordatorio via wasap da señorita Kaplan á foto que lle envío da nova mascota de Herg. O cachorro ten mes e medio e xa apunta maneiras: a foto móstrao vitorioso tras un dos seus primeiros combates; a vítima, o guepardo de trapo que eu mesmo lle regalei hai un par de días, non tivo a menor oportunidade e caeu no segundo asalto, segundo Herg me conta.
Estamos mergullados no alegre balbordo dunha cea da coral, rillando con abnegación un polbo demasiado duro entre cachelos gorentosos, e pasamos revista á nova vida da miña amiga: Herg xubilouse hai dous meses e eu fago esforzos para non volverlle dicir unha vez máis todo o que a boto en falta cada día no traballo. 
Non é unha máis entre aqueles que en ceas tan animadas coma esta se agasallou cun reloxo ou un cadro dun pintor local e moitas palmadiñas no lombo antes de desapareceren para sempre (algunha vez até felizmente, digámolo todo). Herg non. Así que envolvo a saudade en pantrigo e nas tellas da sobremesa e trágoa, acompañándoa con viño ou café, mentres me fala das súas clases de canto, do difícil que lle está sendo vender a casa que repinta e retoca pero nin por esas, daquel piso que visitou xunto ao Parque e rexeitou porque era inmenso para ela soa. Vaia, para nós os dous, corrixe.
Nun momento dado alguén reclama atención; no móbil que sostén le a terrible noticia dos atentados de París, e durante uns poucos segundos esténdese o silencio por riba da louza e o mantel manchado, pairando no ánimo de todos. Unha voz propón que cantemos, e o Rodaballo e o barco de Xamaica cargado de ron abriron o repertorio de rigor, mentres, moi lonxe de alí, o corazón de Europa se desangraba.

venres 13 novembro 2015


xoves 08 outubro 2015

Aforismo



Como diría o outro, vida é o que pasa entre cada unha das veces que un, definitivamente, deixa de fumar para sempre.

domingo 27 setembro 2015

Segredos

A miña irmá pídeme por wasap que non conte diante de meu cuñado que dentro de dúas semanas iremos todos comer o polbo, esa tradición.
A miña sobriña dime que non se me ocorra dicir diante da súa mai lle que trouxo de Holanda un queixiño de agasallo a seu pai (como se ve, as relacións entre os dous excónxuxes seguen tirantes dúas décadas despois do seu divorcio).
Por último, a miña mai espera que non se me escape diante de meu pai que á famosa pulpada invitan eles, como cada ano, esa tradición.
Non sei se é que falo demasiado ou que esta familia está inzada de segredos, unha de dúas.

xoves 08 xaneiro 2015

Eu son Charlie


domingo 28 decembro 2014

Valladolid na cea

Como era de esperar, o meu cuñado viña decidido a converter a miña viaxe á súa terra no tema central da cea de Noiteboa, por diante incluso do primeiro discurso do flamante novo rei, e entre cigalas e talladas de pavo someteume a un terceiro grao sobre aquilo que vira, non vira, ou debera ter visto.
Veuse arriba xa cando de principio recoñecín que me gustara aquela cidade chantada no medio da estepa en que el nacera, Valladolid; pero polo demais houbo pouca coincidencia.
Meu cuñado non é dos que visitan museos, e ás igrexas non entra se non é por motivo de enterro ou casamento, así que cando lle falo da visita ao Patio Herreriano el cóntame que alí, naquelas ruínas que hoxe son o museo de arte contemporánea, xogaba ao fútbol cos amigos cando lataba á escola; ou que a igrexa que hai ao pé do Museo Nacional de Escultura é onde lle fixeron o funeral ao pai, ou que na rúa paralela á do meu hotel naceu a Velasco, e nese plan. Coñece, iso si, a cafetaría onde ceei o primeiro día e xantei ao seguinte, canso pero feliz, coas pupilas e a cámara exhaustas de retrataren os horrendos Cristos barrocos, aqueles Meniños Xesús que en que anónimas monxas durante séculos puxeron as súas estériles ansias maternais, Magdalenas penitentes do temario de COU e varios claustros platerescos.
Ao final, acabamos falando do tempo, como non: daquel frío cortante e daquela néboa, e dos meus acostumados problemas co aire acondicionado, que no hotel debería complementar unha calefacción morna de máis para a estación, e que unha das noites me fixo acordar case rodeado pola banquisa e a seguinte ao contrario, tanto que até me cumpriu abrir unha regandixa e que entrase o fresco de fóra para dar durmido de novo.
Pouco máis se podía contar, e menos nunha noite coma esta: escoitar das viaxes alleas é un tormento que os demais comensais se encargan de nos facer notar, e até apareceu un conato de incendio cando meu pai se enfadou porque, unha vez máis, ninguén lle dixera que era Noiteboa.








xoves 25 decembro 2014

Feliz Nadal

En lembranza da tregua espontánea de Ploegsteert durante a Gran Guerra.

luns 22 decembro 2014

Cristina



Algún día, cando se proclame a Terceira República, todas as cidades e vilas de España deberían dar o nome de Cristina de Borbón a unha praza céntrica. 
Segundo Polis, esta muller é o Fermín Galán do noso tempo.

domingo 14 setembro 2014

Cerralbo

A escapada a Madrid (segunda este Verán, cuarta no último ano), tan achegadiña ao comezo das aulas, pon oficialmente fin aos dous meses menos sedentarios en moito tempo. O pretexto agora é visitar outra exposición de ou sobre El Greco, esta vez en Toledo.
O hostal reflicte en boa medida as condicións económicas do viaxeiro: o labirinto de habitacións e corredores continúa a estar no epicentro da cidade, pero xa non en Sol senón na Carrera de San Jerónimo, e o cuarto ben pode cualificarse de sobrio e espartano. Antoine, a quen deixei na penumbra do salón con aquelas grandes e vellas butacas como animais mansos e adormecidos mentres me rexistro e levo a equipaxe ao cuarto, comenta que disfruta coñecendo os meus aloxamentos madrileños case tanto coma min visitando os museos.
Anoitece cando chegamos á praza de Santa Ana: a cea a base de revolto de cogumelos, croquetas e pimentos de Padrón, e as dúas xerras de cervexa natural, devólvenme á vida despois de sete horas longas de autobús e a propina do metro, e cando rematamos a xornada coa última cervexa na praza Canalejas eu xa son o de sempre.
O segundo día comeza con tres pequenas catástrofes: as cousas de aseo que o hostal proclamaba na súa web redúcense a dúas humildes (e ariscas) pezas de xabón, polo que despois terei que comprar xampú; o baño é tan reducido que acabo provocando unha inundación mentres me ducho, felizmente sen máis consecuencias; a novela que trouxen comigo está nas últimas despois da viaxe e a primeira noite, así que haberá que axenciarse outra para as seguintes noites e o regreso. Si: daquela, canta razón lle dei á señorita Kaplan e ao seu prodixioso e-book, no que collen trescentos libros.  
Almorzo o castizo pan con aceite nunha cafetaría que coñeceu, a dicir de Antoine, mellores tempos, e sigo pola Gran Vía en dirección á Praza de España, papón provinciano admirado do bulir incesante de xente de todo tipo que enche as beirarrúas e atravesa a calzada. Vou camiño dun museo pequeno, dun deses que, como logo comprobarei, apenas teñen visitantes; hai tempo que quero coñecelo, pero agora ademais é unha recomendación dun colega de Historia, que a semana pasada mo definiu como o máis peculiar museo que nunca tiña visitado.
Doulle a razón, indiscutiblemente: despois de pasear entre os bustos renacentistas sen nariz do pequeno xardín e percorrer as salas do palacete, ateigadas até o inverosímil de mobiliario, cadros e obxectos, saio del coa cabeciña e a cámara repletas de guerreiros de mármore, porcelanas e tapices; de selfies que tirei nos enormes espellos de marcos de bronce mentres, atónitos, os inquilinos me contemplaban desde os retratos parados sobre as repisas de chemineas que xa non se acenden; dos diváns turcos do fumoir e da colección de columniñas; das armaduras da sala de armas (a guía indicaba que é aquí onde se celebraba o besamanos) e da bañeira de mármore que impresionaba as visitas do Marqués co sistema hidráulico de enchido e desaguamento; da mesa posta no comedor de gala e das molduras douradas do salón de baile, de maneira que, cando me vexo outra vez na rúa, case agradezo a humilde austeridade do meu cuarto de hotel (canto máis a cómoda funcionalidade do tobo en que vivo).





mércores 27 agosto 2014

Aulas


Que a volta ás aulas está perto non o indica só o calendario: desde hai varias noites indefectiblemente soño con voltar ás clases, e cando digo que soño con voltar ás clases enténdase que soño no significado máis amplo e freudiano do verbo soñar.

domingo 03 agosto 2014

Hospital

A Sagrada Familia que visitei pola mañá e o Hospital de la Santa Creu i Sant Pau que visitarei pola tarde distan uns cinco centos metros nos que a avenida Gaudí se estira preguizosamente baixo os grandes tilos a esta hora dun Sábado de primeiros de Agosto; o turismo diminúe ao paso que avanzo, así como as tendas de souvenirs ceden lugar a bancos e oficinas, e así como van baixando os prezos nos taboleiros das cada vez máis escasamente ocupadas terrazas, até a avenida se transformar pouco a pouco nunha tranquila rúa con poucos coches pola que os viciños sacan tranquilamente os cans a pasearen.
Para recompoñerme e coller forzas, sento na terraza do camareiro cos ollos de Ricardo Darín: pido unha xerra de cervexa, unha estupenda ensalada, unha peituga de polo á pementa, e un café con xeo por toda sobremesa; leo as mensaxes do grupo de wassap que se amorearon durante a mañá (é certo que escriben como notarios), escoito unha conversa sobre precariedade laboral desde a mesa do lado, pago os 13'55 euros da conta e dispóñome a entrar no complexo do hospital, un pouco máis arriba.
Vaia por diante que o lugar é fermosísimo: escoito sen demasiada atención as instrucións da moza que vende as entradas, confiando máis no folleto con plano que me entrega, ansiando entrar, pero pronto se pega a min a melancolía (talvez xa nos primeiros pasos que resoan no vacío do túnel de acceso) que me vai acompañar no paseo polos pavillóns e o xardín. Pode que sexa a tarde morriñenta en que se agoira a trevoada que desabará despois, pode que o silencio que apenas rompen os pasos ao morderen na grava do terreo, pode que me habituase xa ás multitudes e os relativamente poucos visitantes que cruzo aumenten esta sensación de soedade. O certo é que a exuberancia daquelas formas neogóticas, os tellados multicolores, os azulexos decorativos que recobren torretas e cúpulas, as gárgolas, as lanternas, agullas e figuras aladas que rematan os edificios, as flores de pedra e os mosaicos que decoran as fachadas non deixan de destilaren unha tristeza que, aínda que non me dá vencido, percibo a cada paso.
Sen doentes agora, e aínda en proceso de restauro, o lugar segue impregnado da súa esencia de sufrimento, e hai que esforzarse para que os ollos da imaxinación non vexan as filas de camas que ocuparon o pavillón San Rafael, ou as cadeiras de rodas alineadas ao sol ao pé das das laranxeiras e as matas de lavanda xunto ás que acabo de pasar, ou as batas brancas do persoal apresado indo e vindo da Administración, ou os familiares que esperan a hora da visita diante do Pavillón Montserrat.
A evidencia dun século de dor aínda está gravada en cada rostro pétreo que nos mira pasar mentres agora os turistas facemos fotos do recinto, camiñamos descalzos sobre a capa de sal que cubre o chan dunha exposición de xardinaría xaponesa, e seguimos adiante, acompañados pola melancolía.